Sinte Maarten.

Het was gisteravond koud, nat en een heleboel wind. Maar dat kon de kleintjes er niet van weerhouden om zingend langs de huizen te gaan met hun lampionnen. Een grote plastic zak in hun verkleumde handjes, of zelfs een rugzak over hun schouders, om het opgehaalde snoepgoed droog in te bewaren. Aanbellen, en voordat de deur open ging begonnen zij al hun deuntje te zingen:

Sinte Maaaarten, Sinte Maaaarten,
de koeien dragen staarten,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan,
veel kan niet schelen,
Alles zullen we delen,
Suikergoed of marsepein,
Oh wat zal dat heerlijk zijn! (Met een lange uithaaaaal)

Of een variant op deze indrukwekkende tekst gaat als volgt:

Sinte Sinte Maarten,
De kalv'ren dragen staarten,
De koeien dragen horens,
De kerken dragen torens,
Hier woont een rijke man,
Die veel geven kan,
Veel geven hoef jij niet,
Al is het maar een suikerbiet!

Waar het vooral om gaat is dat de woordjes moeten rijmen en Maarten en Staarten dat gaat altijd goed.

Maar wat denk je van deze?!

Sinte Maarten had een muis,
Die moest naar het ziekenhuis,
Met zijn rooie petje,
Lag-ie in z'n bedje.

En als zo'n kopie van een engeltje voor je deur staat, en onbevangen gewoon naar binnen loopt met haar rugzakje en haar lantaarntje, dan hoeft die voor mij niet eens te zingen. Je wordt er al blij en vrolijk van om naar zo'n schepseltje te kijken.

Als grote broer dan zijn liedje heeft gezongen en meteen het snoepgoed even keurt, dan op naar de volgende deur. En zo gaat het nog even door, totdat Mamma en Pappa het koud krijgen en wel weer naar huis willen waar gauw een bakkie koffie wordt gezet om op te warmen.

Sinte Maarten.

Het was gisteravond koud, nat en een heleboel wind. Maar dat kon de kleintjes er niet van weerhouden om zingend langs de huizen te gaan met hun lampionnen. Een grote plastic zak in hun verkleumde handjes, of zelfs een rugzak over hun schouders, om het opgehaalde snoepgoed droog in te bewaren. Aanbellen, en voordat de deur open ging begonnen zij al hun deuntje te zingen:

Sinte Maaaarten, Sinte Maaaarten,
de koeien dragen staarten,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan,
veel kan niet schelen,
Alles zullen we delen,
Suikergoed of marsepein,
Oh wat zal dat heerlijk zijn! (Met een lange uithaaaaal)

Of een variant op deze indrukwekkende tekst gaat als volgt:

Sinte Sinte Maarten,
De kalv'ren dragen staarten,
De koeien dragen horens,
De kerken dragen torens,
Hier woont een rijke man,
Die veel geven kan,
Veel geven hoef jij niet,
Al is het maar een suikerbiet!

Waar het vooral om gaat is dat de woordjes moeten rijmen en Maarten en Staarten dat gaat altijd goed.

Maar wat denk je van deze?!

Sinte Maarten had een muis,
Die moest naar het ziekenhuis,
Met zijn rooie petje,
Lag-ie in z'n bedje.

En als zo'n kopie van een engeltje voor je deur staat, en onbevangen gewoon naar binnen loopt met haar rugzakje en haar lantaarntje, dan hoeft die voor mij niet eens te zingen. Je wordt er al blij en vrolijk van om naar zo'n schepseltje te kijken.

Als grote broer dan zijn liedje heeft gezongen en meteen het snoepgoed even keurt, dan op naar de volgende deur. En zo gaat het nog even door, totdat Mamma en Pappa het koud krijgen en wel weer naar huis willen waar gauw een bakkie koffie wordt gezet om op te warmen.

De jaren gaan tellen...

... en ik ontdek steeds meer ongeduld bij mijzelf. Regelmatig betrap ik me er op, gauw af te haken bij mensen die mijn gedachten niet snel genoeg kunnen volgen. Het is het gevoel, dat er steeds minder tijd over is om dingen af te maken. Tijd die nodig is om uitgebreid uitleg te geven of te gaan zitten wachten op een reactie, is verloren tijd. Ik wil graag doorgaan en de beschikbare tijd goed besteden. Tenminste... zo voelt dat aan. Ik wil nog zoveel leren, doen en afmaken. Maar de beperkingen worden wel merkbaar en dit staat haaks op het innerlijke gevoel dat ik nog jong en vitaal ben....

Het zal duidelijk zijn, dat dit niet mijn aardigste kant is. Maar ik ben geen uitzondering op mensen die ouder worden. Kijk ik om mij heen, dan zie ik dit verschijnsel bij veel meer mensen die wat ouder zijn geworden, maar nog volop zin hebben in het leven. Behalve bij degenen die zich vrijwillig of gedwongen hebben laten opbergen in Verzorgings-, Verpleeg-, of wat voor huizen ook. Daar heerst een sleur en gelatenheid die dodelijk is.

Veel tijd heb ik altijd besteed aan het zorgen voor familie en andere mensen, en aan hen veel aandacht geschonken. Mezelf vaak weggecijferd om het hen naar de zin te maken. Maar nu ik zelf ouder word kijk ik daarop niet altijd met een blij gevoel en tevreden op terug. Ik heb het gevoel mijzelf tekort te hebben gedaan en het is onomkeerbaar. Waar ik dus voornamelijk mee bezig ben is een inhaalslag maken. Veel dingen doen waar ik vroeger niet aan toe kwam. Mensen niet meer zo nalopen of bijspringen voor elk wissewasje, alleen als het echt nodig is, dan ben ik er natuurlijk wel.

De tijd is nu voor mij. Als je dit allemaal zo zegt en rekening houd met mijn opvoeding, dan klinkt het egoïstisch, maar mijn gevoel zegt dat ik een waarheid vertel zo groot als een koe. In het verleden heb ik kennelijk geen evenwicht gevonden tussen geven en nemen en nu zit ik zelf met dat tijdsprobleem opgezadeld.

Het is het gevoel dat je moet opschieten. Er is nog zoveel te doen en de tijd gaat dringen. Niet dat ik iets verschrikkelijks voel aankomen, maar het is gewoon realitiet. Nog niet zo lang geleden zei iemand tegen mij: "Op zeker moment hebben we meer verleden dan toekomst". En dat is een constatering die precies weergeeft waarvan ik mij bewust ben geworden.

Fijne zondag...

De jaren gaan tellen...

... en ik ontdek steeds meer ongeduld bij mijzelf. Regelmatig betrap ik me er op, gauw af te haken bij mensen die mijn gedachten niet snel genoeg kunnen volgen. Het is het gevoel, dat er steeds minder tijd over is om dingen af te maken. Tijd die nodig is om uitgebreid uitleg te geven of te gaan zitten wachten op een reactie, is verloren tijd. Ik wil graag doorgaan en de beschikbare tijd goed besteden. Tenminste... zo voelt dat aan. Ik wil nog zoveel leren, doen en afmaken. Maar de beperkingen worden wel merkbaar en dit staat haaks op het innerlijke gevoel dat ik nog jong en vitaal ben....

Het zal duidelijk zijn, dat dit niet mijn aardigste kant is. Maar ik ben geen uitzondering op mensen die ouder worden. Kijk ik om mij heen, dan zie ik dit verschijnsel bij veel meer mensen die wat ouder zijn geworden, maar nog volop zin hebben in het leven. Behalve bij degenen die zich vrijwillig of gedwongen hebben laten opbergen in Verzorgings-, Verpleeg-, of wat voor huizen ook. Daar heerst een sleur en gelatenheid die dodelijk is.

Veel tijd heb ik altijd besteed aan het zorgen voor familie en andere mensen, en aan hen veel aandacht geschonken. Mezelf vaak weggecijferd om het hen naar de zin te maken. Maar nu ik zelf ouder word kijk ik daarop niet altijd met een blij gevoel en tevreden op terug. Ik heb het gevoel mijzelf tekort te hebben gedaan en het is onomkeerbaar. Waar ik dus voornamelijk mee bezig ben is een inhaalslag maken. Veel dingen doen waar ik vroeger niet aan toe kwam. Mensen niet meer zo nalopen of bijspringen voor elk wissewasje, alleen als het echt nodig is, dan ben ik er natuurlijk wel.

De tijd is nu voor mij. Als je dit allemaal zo zegt en rekening houd met mijn opvoeding, dan klinkt het egoïstisch, maar mijn gevoel zegt dat ik een waarheid vertel zo groot als een koe. In het verleden heb ik kennelijk geen evenwicht gevonden tussen geven en nemen en nu zit ik zelf met dat tijdsprobleem opgezadeld.

Het is het gevoel dat je moet opschieten. Er is nog zoveel te doen en de tijd gaat dringen. Niet dat ik iets verschrikkelijks voel aankomen, maar het is gewoon realitiet. Nog niet zo lang geleden zei iemand tegen mij: "Op zeker moment hebben we meer verleden dan toekomst". En dat is een constatering die precies weergeeft waarvan ik mij bewust ben geworden.

Fijne zondag...

Gehoor.

Het is iets waar ik al enige tijd mee te maken heb en er niet of nauwelijks over kan of wil praten.... Mijn gehoor holt achteruit, vooral in mijn rechteroor, daarin ben ik bijna doof heb ik het gevoel.

Het slecht horen heeft grote invloed op mij gekregen doordat ik veel gesprekken niet goed kan volgen en dan niet weet waar men het over heeft. Dan vraag je automatisch: "Wat zeg je?", en na een paar keer is dat vervelend voor beide partijen. Het wordt al moeilijker als je in een ruimte bent waar meerdere mensen aanwezig zijn. Al die mensen raken in gesprek met elkaar. Alle geluiden en flarden van woorden die je opvangt kunnen je behoorlijk in verwarring brengen. Dat kan weer tot gevolg hebben dat je wat stil van de één naar de ander zit te kijken en meespeelt dat je het gesprek wel kunt volgen. Dat doe je meestal om de ander te ontzien en om de herhaalvraag te voorkomen.

Ik heb vier jaar geleden twee hoorapparaatjes gekregen met bijbetaling via de ziektekostenverzekering. Maar die voldoen niet meer. Ze zijn eerder een kwelling geworden dan dat het een probleem oplost. Vooral de jeuk die zo'n ding in je gehooringang veroorzaakt is om gek van te worden. Alsof er talloze kleine beestjes in je oor een feestje vieren, maar ook het geruis in je oren is knap irritant. Het zal ook wel komen doordat mijn gehoor zo achteruit is gegaan en de afstelling van die dingen helemaal niet meer klopt. Ik draag ze al tijden niet meer en heb geprobeerd zonder die dingen te leven. Maar ja, het is het een of het ander.

Het leidt er soms toe, dat er thuis ook wel eens over wordt gesproken.
Zo in de trant van: "Mag die TV niet wat zachter?".
"Ja dat mag wel, maar dan hoor ik dat ook niet meer."
Als het een buitenlandse film is, of buitenlands commentaar, dan kan ik de ondertiteling wel lezen en is het geen probleem.
Het komt dan ook voor dat de één in de huiskamer kijkt en de ander naar boven gaat om daar op een kleine TV te kijken. Allemaal lastig en niet leuk.

Daarom heeft mijn vrouw het initiatief genomen en eerst contact gezocht met de ziektekostenverzekering. Daar werd aanbevolen om via de huisarts naar de KNO-arts in het ziekenhuis te laten verwijzen. Een afspraak werd gemaakt en daar ben ik van de week geweest. Er werd door de audioloog vastgesteld dat mijn gehoor nadrukkelijk was achteruitgegaan en de arts schreef voor, dat ik toe was aan andere hoortoestellen.

De brief en de uitslag van de gehoortest is nu doorgestuurd naar de ziektekostenverzekering. En daar wordt nu beoordeeld of ik toch voor vergoeding van nieuwe hoortoestellen in aanmerking kan komen. Ik ben benieuwd, want de termijn daarvoor was vastgesteld op vijf jaar en die zijn nog niet om. Dus tot de uitslag nog maar even vragen: "Wat zeg je?"

Gehoor.

Het is iets waar ik al enige tijd mee te maken heb en er niet of nauwelijks over kan of wil praten.... Mijn gehoor holt achteruit, vooral in mijn rechteroor, daarin ben ik bijna doof heb ik het gevoel.

Het slecht horen heeft grote invloed op mij gekregen doordat ik veel gesprekken niet goed kan volgen en dan niet weet waar men het over heeft. Dan vraag je automatisch: "Wat zeg je?", en na een paar keer is dat vervelend voor beide partijen. Het wordt al moeilijker als je in een ruimte bent waar meerdere mensen aanwezig zijn. Al die mensen raken in gesprek met elkaar. Alle geluiden en flarden van woorden die je opvangt kunnen je behoorlijk in verwarring brengen. Dat kan weer tot gevolg hebben dat je wat stil van de één naar de ander zit te kijken en meespeelt dat je het gesprek wel kunt volgen. Dat doe je meestal om de ander te ontzien en om de herhaalvraag te voorkomen.

Ik heb vier jaar geleden twee hoorapparaatjes gekregen met bijbetaling via de ziektekostenverzekering. Maar die voldoen niet meer. Ze zijn eerder een kwelling geworden dan dat het een probleem oplost. Vooral de jeuk die zo'n ding in je gehooringang veroorzaakt is om gek van te worden. Alsof er talloze kleine beestjes in je oor een feestje vieren, maar ook het geruis in je oren is knap irritant. Het zal ook wel komen doordat mijn gehoor zo achteruit is gegaan en de afstelling van die dingen helemaal niet meer klopt. Ik draag ze al tijden niet meer en heb geprobeerd zonder die dingen te leven. Maar ja, het is het een of het ander.

Het leidt er soms toe, dat er thuis ook wel eens over wordt gesproken.
Zo in de trant van: "Mag die TV niet wat zachter?".
"Ja dat mag wel, maar dan hoor ik dat ook niet meer."
Als het een buitenlandse film is, of buitenlands commentaar, dan kan ik de ondertiteling wel lezen en is het geen probleem.
Het komt dan ook voor dat de één in de huiskamer kijkt en de ander naar boven gaat om daar op een kleine TV te kijken. Allemaal lastig en niet leuk.

Daarom heeft mijn vrouw het initiatief genomen en eerst contact gezocht met de ziektekostenverzekering. Daar werd aanbevolen om via de huisarts naar de KNO-arts in het ziekenhuis te laten verwijzen. Een afspraak werd gemaakt en daar ben ik van de week geweest. Er werd door de audioloog vastgesteld dat mijn gehoor nadrukkelijk was achteruitgegaan en de arts schreef voor, dat ik toe was aan andere hoortoestellen.

De brief en de uitslag van de gehoortest is nu doorgestuurd naar de ziektekostenverzekering. En daar wordt nu beoordeeld of ik toch voor vergoeding van nieuwe hoortoestellen in aanmerking kan komen. Ik ben benieuwd, want de termijn daarvoor was vastgesteld op vijf jaar en die zijn nog niet om. Dus tot de uitslag nog maar even vragen: "Wat zeg je?"

I'm so scared!

No story today. I'm hiding....