Pats!..... Crack...

..... Verstijfd van schrik zat ik achter het stuur van mijn autootje, nergens op voorbereid... Waarschijnlijk zat er weer zo'n kwaadaardig kaboutertje op de motorkap van een tegenligger, die een steen tegen mijn voorruit gooide. De kwelgeest!.... Een zespolige ster van bijna 2 cm op mijn voorruit achterlatend.

De tegenligger reed door, zich nergens van bewust. Ik zag hem in mijn zijspiegel met een flinke vaart in de verte verdwijnen. En ik?.... Ik stopte mijn auto langs de wegkant op een veilig strookje en ging de schade eens vanaf de buitenkant bekijken. Echt een behoorlijk diepe ster. Gauw weer de auto in om tussen mijn verzekeringspapieren de sticker van Carglass te zoeken om die op de "ster" te plakken en verdere schade te voorkomen.

Een hele nieuwe voorruit kost aanzienlijk meer dan een ruit die gerepareerd kan worden. De sticker was snel gevonden en er op geplakt. Maar wat nu? Heel veel jaren geleden, ik rijd al meer dan 46 jaar op de weg, is het mij eens overkomen dat mijn hele voorruit aan diggelen ging. Het is alweer zo lang geleden dat ik me niet meer goed kan herinneren hoe de afwikkeling toen ging. Dus eerst even nadenken wat het meest logische moest zijn.

Opbellen naar het telefoonnummer op de achterzijde van het kaartje van de Carglass sticker. een allervriendelijkste damesstem meldde zich en vroeg wat ze voor mij kon doen. Ik vertelde haar wat er was gebeurd en zij zei dat het probleem zo snel mogelijk kon worden verholpen. Ze legde mij uit dat de reparatie bij mij aan huis kon worden verricht, maar dan pas de volgende dag. Ik kon een afspraak maken voor deze middag, maar als ik meteen doorreed naar Alkmaar, dan kon het direct worden gerepareerd. Dat laatste voorstel leek mij het beste, want hoe eerder ik van dit soort ongemakken wordt verlost des te beter.

Na nog wat vragen over de verzekeringsmaatschappij waarbij ik verzekerd ben, ging zij direct een afspraak maken en kon ik meteen doorrijden.

Een goed half uur later had "Bram", mijn GPS-loods mij voor de deur gebracht. Daar werd ik ontvangen door weer een andere aardige mevrouw die wat vragen stelde en de formulieren invulde die ik moest tekenen. Ze legde mij het een en ander uit over de reparatie en ook dat er waarschijnlijk altijd een klein litteken zichtbaar zou blijven. Maar ach, ik heb al zoveel littekens in mijn leven opgelopen, dat die op mijn voorruit er nog wel bij kan.

De sleutel van mijn auto afgegeven en de monteur ging direct aan de slag. Ik hoorde in de werkplaats allerlei gierende en schurende geluiden. Niet alleen afkomstig van mijn auto, want er stonden er nog een stuk of vijf die dezelfde behandeling ondergingen.

Een half uurtje later kon ik de sleutel weer in ontvangst nemen. De aardige mevrouw zou verder alles regelen met mijn verzekeringsmaatschappij. De monteur liet zien hoe hij de schade had verholpen. En ik moet zeggen, dat je verdraaid goed moet zoeken om er achter te komen waar het litteken zit. Als er een grote vlieg tegen mijn voorruit uiteen spat, dan is dat meer zichtbaar dan "mijn ster".

Redelijk opgelucht reed ik weer naar huis in het besef dat je dergelijke dingen gewoon oploopt, net als die mevrouw die haar portier tegen mijn auto klapte. Het zijn dingen die je overkomen en waar je niets aan kunt doen om het te voorkomen. Ik wordt er niet ongelukkiger door.

Pats!..... Crack...

..... Verstijfd van schrik zat ik achter het stuur van mijn autootje, nergens op voorbereid... Waarschijnlijk zat er weer zo'n kwaadaardig kaboutertje op de motorkap van een tegenligger, die een steen tegen mijn voorruit gooide. De kwelgeest!.... Een zespolige ster van bijna 2 cm op mijn voorruit achterlatend.

De tegenligger reed door, zich nergens van bewust. Ik zag hem in mijn zijspiegel met een flinke vaart in de verte verdwijnen. En ik?.... Ik stopte mijn auto langs de wegkant op een veilig strookje en ging de schade eens vanaf de buitenkant bekijken. Echt een behoorlijk diepe ster. Gauw weer de auto in om tussen mijn verzekeringspapieren de sticker van Carglass te zoeken om die op de "ster" te plakken en verdere schade te voorkomen.

Een hele nieuwe voorruit kost aanzienlijk meer dan een ruit die gerepareerd kan worden. De sticker was snel gevonden en er op geplakt. Maar wat nu? Heel veel jaren geleden, ik rijd al meer dan 46 jaar op de weg, is het mij eens overkomen dat mijn hele voorruit aan diggelen ging. Het is alweer zo lang geleden dat ik me niet meer goed kan herinneren hoe de afwikkeling toen ging. Dus eerst even nadenken wat het meest logische moest zijn.

Opbellen naar het telefoonnummer op de achterzijde van het kaartje van de Carglass sticker. een allervriendelijkste damesstem meldde zich en vroeg wat ze voor mij kon doen. Ik vertelde haar wat er was gebeurd en zij zei dat het probleem zo snel mogelijk kon worden verholpen. Ze legde mij uit dat de reparatie bij mij aan huis kon worden verricht, maar dan pas de volgende dag. Ik kon een afspraak maken voor deze middag, maar als ik meteen doorreed naar Alkmaar, dan kon het direct worden gerepareerd. Dat laatste voorstel leek mij het beste, want hoe eerder ik van dit soort ongemakken wordt verlost des te beter.

Na nog wat vragen over de verzekeringsmaatschappij waarbij ik verzekerd ben, ging zij direct een afspraak maken en kon ik meteen doorrijden.

Een goed half uur later had "Bram", mijn GPS-loods mij voor de deur gebracht. Daar werd ik ontvangen door weer een andere aardige mevrouw die wat vragen stelde en de formulieren invulde die ik moest tekenen. Ze legde mij het een en ander uit over de reparatie en ook dat er waarschijnlijk altijd een klein litteken zichtbaar zou blijven. Maar ach, ik heb al zoveel littekens in mijn leven opgelopen, dat die op mijn voorruit er nog wel bij kan.

De sleutel van mijn auto afgegeven en de monteur ging direct aan de slag. Ik hoorde in de werkplaats allerlei gierende en schurende geluiden. Niet alleen afkomstig van mijn auto, want er stonden er nog een stuk of vijf die dezelfde behandeling ondergingen.

Een half uurtje later kon ik de sleutel weer in ontvangst nemen. De aardige mevrouw zou verder alles regelen met mijn verzekeringsmaatschappij. De monteur liet zien hoe hij de schade had verholpen. En ik moet zeggen, dat je verdraaid goed moet zoeken om er achter te komen waar het litteken zit. Als er een grote vlieg tegen mijn voorruit uiteen spat, dan is dat meer zichtbaar dan "mijn ster".

Redelijk opgelucht reed ik weer naar huis in het besef dat je dergelijke dingen gewoon oploopt, net als die mevrouw die haar portier tegen mijn auto klapte. Het zijn dingen die je overkomen en waar je niets aan kunt doen om het te voorkomen. Ik wordt er niet ongelukkiger door.

Warm he?

Wat een uitzonderlijk hete dag is het vandaag. Om ongeveer 16:45 uur stond de buitenthermometer op 33 graden en dat kan hier aan de kust wel een bijzonder hete dag genoemd worden.

Vanmorgen eerst mijn dagelijkse rondje gemaakt met Jufo. Het dier had het toen al erg warm met die dikke vacht. Maar ja ik kan mij haar niet voorstellen zonder. Ik zie me al lopen met een naakte herdershond. Toen we thuiskwamen slurpte ze eerst bijna een liter water naar binnen. Ongelooflijk zoals die beesten kunnen drinken.

Daarna hebben we zelf ook maar wat koels gedronken en ben ik op pad gegaan om te kijken hoe druk het ging worden aan het strand. De parkeerplaatsen daar in de buurt stonden al mudjevol.

Het is wel grappig om te zien hoe automobilisten hun best doen om zo dicht mogelijk bij de strandopgangen hun vervoermiddel te parkeren. Tientallen rondjes worden er om al die geparkeerde auto's gereden, in de hoop dat er eentje tussenuit zal vertrekken. Of misschien is er nog wel een klein gaatje te bemachtigen. Maar meestal is het dikke pech, want alle bestuurders van de geparkeerde karretjes liggen met hun dikke billen in het hete zand.

Ik ben maar weer eens het strand opgelopen. Met die melkwitte benen van mij moet ik wel zijn opgevallen, maar dat kan mij eigenlijk niets meer schelen. Het was wel leuk om te zien hoe een aantal Duitsers weer een stukje Nederland hadden bezet. Naast de overbekende kuil, stond op een verhoogd bergje zand, heel trots en goed zichtbaar voor iedereen, een klein Duits vlaggetje. Hiermee werd aangegeven dat dit bezet gebied was verklaard en dat indringers beter konden opzouten. En zoals te zien is aan de grote lege ruimte er omheen durfde er ook niemand meer in de buurt te komen.

Net zo leuk is het om te kijken wat al die mensen nu eigenlijk doen op het strand. Sommige vaders vermaken zich met hun kinderen en doen spelletjes. Anderen smeerden elkaar in met een of ander vet goedje waar je bruin van zou worden zonder te verbranden. Er werd in strandstoelen onder een parasol een goed boek gelezen. Er word gekletst, gespatterd, languit en lui gewacht op dingen die nooit komen. Maar alles bij elkaar is het genieten. En wat ik zelf deed? Nou gewoon weer wat mensen observeren, hier en daar een fotootje maken en een paar videobeelden vastgelegd die misschien later nog eens te gebruiken zijn. Het was een heerlijke dag. En het wordt vanavond een zwoele avond.

En nu een heerlijk glas koel bier.

Warm he?

Wat een uitzonderlijk hete dag is het vandaag. Om ongeveer 16:45 uur stond de buitenthermometer op 33 graden en dat kan hier aan de kust wel een bijzonder hete dag genoemd worden.

Vanmorgen eerst mijn dagelijkse rondje gemaakt met Jufo. Het dier had het toen al erg warm met die dikke vacht. Maar ja ik kan mij haar niet voorstellen zonder. Ik zie me al lopen met een naakte herdershond. Toen we thuiskwamen slurpte ze eerst bijna een liter water naar binnen. Ongelooflijk zoals die beesten kunnen drinken.

Daarna hebben we zelf ook maar wat koels gedronken en ben ik op pad gegaan om te kijken hoe druk het ging worden aan het strand. De parkeerplaatsen daar in de buurt stonden al mudjevol.

Het is wel grappig om te zien hoe automobilisten hun best doen om zo dicht mogelijk bij de strandopgangen hun vervoermiddel te parkeren. Tientallen rondjes worden er om al die geparkeerde auto's gereden, in de hoop dat er eentje tussenuit zal vertrekken. Of misschien is er nog wel een klein gaatje te bemachtigen. Maar meestal is het dikke pech, want alle bestuurders van de geparkeerde karretjes liggen met hun dikke billen in het hete zand.

Ik ben maar weer eens het strand opgelopen. Met die melkwitte benen van mij moet ik wel zijn opgevallen, maar dat kan mij eigenlijk niets meer schelen. Het was wel leuk om te zien hoe een aantal Duitsers weer een stukje Nederland hadden bezet. Naast de overbekende kuil, stond op een verhoogd bergje zand, heel trots en goed zichtbaar voor iedereen, een klein Duits vlaggetje. Hiermee werd aangegeven dat dit bezet gebied was verklaard en dat indringers beter konden opzouten. En zoals te zien is aan de grote lege ruimte er omheen durfde er ook niemand meer in de buurt te komen.

Net zo leuk is het om te kijken wat al die mensen nu eigenlijk doen op het strand. Sommige vaders vermaken zich met hun kinderen en doen spelletjes. Anderen smeerden elkaar in met een of ander vet goedje waar je bruin van zou worden zonder te verbranden. Er werd in strandstoelen onder een parasol een goed boek gelezen. Er word gekletst, gespatterd, languit en lui gewacht op dingen die nooit komen. Maar alles bij elkaar is het genieten. En wat ik zelf deed? Nou gewoon weer wat mensen observeren, hier en daar een fotootje maken en een paar videobeelden vastgelegd die misschien later nog eens te gebruiken zijn. Het was een heerlijke dag. En het wordt vanavond een zwoele avond.

En nu een heerlijk glas koel bier.

Terug in het dagelijks leven.

Geleidelijk aan probeer ik terug te komen in mijn dagelijkse ritme. Er ligt een tamelijk hectische tijd achter ons en eerlijk gezegd ben ik er nog lang niet. Maar, ik doe toch mijn best om van alle zorg en nazorg enige afstand te nemen.

Dagelijks komen er nog veel zaken op mij af zoals allerlei administratieve, en financiële afwikkelingen die met een overlijden gepaard gaan. En, dat kan nog wel enige tijd doorgaan. Daar zal ik echter weinig over gaan vertellen, want er zit volgens mij niemand op zoiets te wachten.


Ik begin nu al te lezen dat er veel mensen zijn die de weekenden buitenshuis vieren, weekendhuisjes betrekken, of zelfs korte vakanties gaan houden. Nou, daar moet ik nog even mee wachten.

Het is momenteel prachtig weer, volop zon, 28 graden Celcius. Dus het strand ligt weer vol met het mooiste rode vlees. Allemaal op het rooster van de BBQ , lekker doorbakken graag.

Als ik naar de knalrode buiken en ruggen kijk van de vele Duitsers , dan denk ik: "Nou, beste man, jij zal het vanavond niet lekker hebben". Bovendien is het gevaarlijk, daar worden we toch vaak genoeg voor gewaarschuwd. Maar ja, het is net als met roken, luisteren doen we niet. En ineens merk je dat je beter wel had kunnen luisteren naar goede raad.

Gisteravond, sloot ik mijn PC af en vond dat het veel te lang duurde voor hij afsloeg. Daarom nog maar eens aan gezet en ja hoor, dat kon ik wel vergeten. Het beeldscherm bleef "hangen" zoals het in dat soort vaktermen heet. Ik werd niet bevangen door paniek, want ik heb in de loop der jaren wel gekkere dingen gezien en meegemaakt. Maar toch bekruipt je een vervelend gevoel van irritatie. Zo van: "Nou, moet mij dat ook nog overkomen?". Het was al te laat om het probleem te gaan lokaliseren, dus ben ik naar bed gegaan met de gedachte: "Morgen zal het wel weer over zijn als ik de computer aanzet. Deze dingen lossen zich vaak vanzelf op".

Deze keer dus niet.

Vanmorgen dat ding weer aangezet, in de stille hoop, dat hij zou doorstarten. Maar nee hoor, hetzelfde als gisteravond. Alles bleef muurvast zitten. Nu heb ik er tegenwoordig niet zoveel zin meer in om urenlang in die kast te gaan zitten prutsen. Dus heb ik de PC in mijn autootje gezet en ben naar de Computerdokter gereden. Ik dacht: "Kijk jij het maar even na hoor, ik heb wel wat anders te doen."

De Computerdokter zei: "Wacht even hoor, ik zal eerst eens kijken wat er aan de hand is. Hij prikte de gebruikelijke draadjes in de kast en zette het AAN-knopje om en huppekee, daar ging de computer vrolijk aan de gang. Dus ik stond weer eens voor de bekende Aap in zijn lange onderbroek. Op mijn vraag wat ik hem schuldig was antwoordde hij: "Niets hoor, we zien elkaar wel weer als U iets komt kopen." Ik ging met een vreemd gevoel weer naar huis, en vraag me nog af welke kwelgeest nu weer op mijn schouder heeft meegekeken.

Terug in het dagelijks leven.

Geleidelijk aan probeer ik terug te komen in mijn dagelijkse ritme. Er ligt een tamelijk hectische tijd achter ons en eerlijk gezegd ben ik er nog lang niet. Maar, ik doe toch mijn best om van alle zorg en nazorg enige afstand te nemen.

Dagelijks komen er nog veel zaken op mij af zoals allerlei administratieve, en financiële afwikkelingen die met een overlijden gepaard gaan. En, dat kan nog wel enige tijd doorgaan. Daar zal ik echter weinig over gaan vertellen, want er zit volgens mij niemand op zoiets te wachten.


Ik begin nu al te lezen dat er veel mensen zijn die de weekenden buitenshuis vieren, weekendhuisjes betrekken, of zelfs korte vakanties gaan houden. Nou, daar moet ik nog even mee wachten.

Het is momenteel prachtig weer, volop zon, 28 graden Celcius. Dus het strand ligt weer vol met het mooiste rode vlees. Allemaal op het rooster van de BBQ , lekker doorbakken graag.

Als ik naar de knalrode buiken en ruggen kijk van de vele Duitsers , dan denk ik: "Nou, beste man, jij zal het vanavond niet lekker hebben". Bovendien is het gevaarlijk, daar worden we toch vaak genoeg voor gewaarschuwd. Maar ja, het is net als met roken, luisteren doen we niet. En ineens merk je dat je beter wel had kunnen luisteren naar goede raad.

Gisteravond, sloot ik mijn PC af en vond dat het veel te lang duurde voor hij afsloeg. Daarom nog maar eens aan gezet en ja hoor, dat kon ik wel vergeten. Het beeldscherm bleef "hangen" zoals het in dat soort vaktermen heet. Ik werd niet bevangen door paniek, want ik heb in de loop der jaren wel gekkere dingen gezien en meegemaakt. Maar toch bekruipt je een vervelend gevoel van irritatie. Zo van: "Nou, moet mij dat ook nog overkomen?". Het was al te laat om het probleem te gaan lokaliseren, dus ben ik naar bed gegaan met de gedachte: "Morgen zal het wel weer over zijn als ik de computer aanzet. Deze dingen lossen zich vaak vanzelf op".

Deze keer dus niet.

Vanmorgen dat ding weer aangezet, in de stille hoop, dat hij zou doorstarten. Maar nee hoor, hetzelfde als gisteravond. Alles bleef muurvast zitten. Nu heb ik er tegenwoordig niet zoveel zin meer in om urenlang in die kast te gaan zitten prutsen. Dus heb ik de PC in mijn autootje gezet en ben naar de Computerdokter gereden. Ik dacht: "Kijk jij het maar even na hoor, ik heb wel wat anders te doen."

De Computerdokter zei: "Wacht even hoor, ik zal eerst eens kijken wat er aan de hand is. Hij prikte de gebruikelijke draadjes in de kast en zette het AAN-knopje om en huppekee, daar ging de computer vrolijk aan de gang. Dus ik stond weer eens voor de bekende Aap in zijn lange onderbroek. Op mijn vraag wat ik hem schuldig was antwoordde hij: "Niets hoor, we zien elkaar wel weer als U iets komt kopen." Ik ging met een vreemd gevoel weer naar huis, en vraag me nog af welke kwelgeest nu weer op mijn schouder heeft meegekeken.

Wuppies

Aanvulling op voorgaande Post. Voor diegenen die nog niet weten wat een Wuppie is. Dit zijn Wuppies. Een zeer zeldzaam te verkrijgen wezentje wat niet te koop is. :-)
In Holland een zeer populair dingetje. Vanavond als het Nederlands Elftal speelt zitten de tribumes vol met deze mannekes. Één Oranje Zee van Supporters, die "Onze Jongens" naar voren schreeuwen.