Kasteel Radboud (3)

Op die bijzondere zolder was nog meer te vinden, zoals enkele archeologische vondsten, maquettes en beschrijvingen, oude voorwerpen en een paar voorbeelden over hoe de mensen in de middeleeuwen leefden op deze plek.

Een vernuftige uitvinding vond ik dit schrijfbureau, het zou zelfs in deze tijd een noviteit zijn. De zolder achter mij latend, vervolgde ik mijn speurtocht en kwam nu via een smalle trap op een etage lager.

Daar liep ik tegen een heel oude deur aan, zag er uit als een celdeur en... ja hoor het was een deur die toegang gaf tot een soort kerker. Daar zat iemand in een hoekje en ineens begon hij te klagen en te bidden. Maar door zijn vreemde houding, dacht ik dat hij met een mobiele telefoon zat te bellen, maar bij nader inzien bestierf hij het van angst.

Een kruik water, een stuk droog brood en een soort jas, was alles wat hij bezat, door iedereen achtergelaten in dit donkere hok, met alleen de ratten die hem gezelschap hielden in afwachting van een onzeker lot.

Er was nog meer te zien uit latere perioden na de middeleeuwen, maar daar ging het mij deze keer niet om. De riddertijd.... en hoe de mensen toen leefden. In deze omgeving kunnen huwelijken worden gesloten en feestmaaltijden worden genuttigd en leuke feesten worden gevierd. Alles in stijl.

Het waren een paar leuke, ontspannende uren die ik heb doorgebracht op Kasteel Romboud, waar ik ongestoord in mijn eigen fantasiewereldje kon herbeleven wat ik als jongen in schoolboeken las.

Op de terugweg naar huis reed ik nogmaals door de Wieringermeerpolder,en keek uit over die uitgestrekte akkers met in de verte hier en daar een boerderij. Opeens besefte ik, dat ik over de voormalige zeebodem van de Zuiderzee reed. Ik bevond mij ongeveer tussen de 4 en 5 meter beneden de zeespiegel, vreemde gewaarwording eigenlijk.... Ook bijzonder is het dat je zover beneden de zeespiegel bossen en kanalen ziet, maar ach we zijn er zo aan gewend, het valt nauwelijks op.

Bij de Westfriese sluis nabij het dorpje Kolhorn, kun je heel goed het hoogteverschil zien. Het waterpeil aan de andere kant van de sluisdeur ligt inderdaad tussen de 4 en 5 meter. Dit bootje de "Britannia" ligt te wachten tot de sluisdeuren zich voor haar zullen openen en zij geschut kan worden.

En nu naar huis, want na zo'n inspannende dag is het fijn om thuis te komen.

Kasteel Radboud (3)

Op die bijzondere zolder was nog meer te vinden, zoals enkele archeologische vondsten, maquettes en beschrijvingen, oude voorwerpen en een paar voorbeelden over hoe de mensen in de middeleeuwen leefden op deze plek.

Een vernuftige uitvinding vond ik dit schrijfbureau, het zou zelfs in deze tijd een noviteit zijn. De zolder achter mij latend, vervolgde ik mijn speurtocht en kwam nu via een smalle trap op een etage lager.

Daar liep ik tegen een heel oude deur aan, zag er uit als een celdeur en... ja hoor het was een deur die toegang gaf tot een soort kerker. Daar zat iemand in een hoekje en ineens begon hij te klagen en te bidden. Maar door zijn vreemde houding, dacht ik dat hij met een mobiele telefoon zat te bellen, maar bij nader inzien bestierf hij het van angst.

Een kruik water, een stuk droog brood en een soort jas, was alles wat hij bezat, door iedereen achtergelaten in dit donkere hok, met alleen de ratten die hem gezelschap hielden in afwachting van een onzeker lot.

Er was nog meer te zien uit latere perioden na de middeleeuwen, maar daar ging het mij deze keer niet om. De riddertijd.... en hoe de mensen toen leefden. In deze omgeving kunnen huwelijken worden gesloten en feestmaaltijden worden genuttigd en leuke feesten worden gevierd. Alles in stijl.

Het waren een paar leuke, ontspannende uren die ik heb doorgebracht op Kasteel Romboud, waar ik ongestoord in mijn eigen fantasiewereldje kon herbeleven wat ik als jongen in schoolboeken las.

Op de terugweg naar huis reed ik nogmaals door de Wieringermeerpolder,en keek uit over die uitgestrekte akkers met in de verte hier en daar een boerderij. Opeens besefte ik, dat ik over de voormalige zeebodem van de Zuiderzee reed. Ik bevond mij ongeveer tussen de 4 en 5 meter beneden de zeespiegel, vreemde gewaarwording eigenlijk.... Ook bijzonder is het dat je zover beneden de zeespiegel bossen en kanalen ziet, maar ach we zijn er zo aan gewend, het valt nauwelijks op.

Bij de Westfriese sluis nabij het dorpje Kolhorn, kun je heel goed het hoogteverschil zien. Het waterpeil aan de andere kant van de sluisdeur ligt inderdaad tussen de 4 en 5 meter. Dit bootje de "Britannia" ligt te wachten tot de sluisdeuren zich voor haar zullen openen en zij geschut kan worden.

En nu naar huis, want na zo'n inspannende dag is het fijn om thuis te komen.

Kasteel Radboud, Medemblik (2)

De volgende tekst heb ik geleend van de webstie over Kasteel Radboud. Het is zo'n duidelijke samenvatting dat ik die niet beter zou kunnen verwoorden. Het is de moeite waard om eens op die site rond te snuffelen en te ontdekken wat er allemaal te zien en te doen is rond Kasteel Radboud.

"Volgens een legende uit 1517 stond er in de 7de eeuw op de plek aan de zuiderzee het kasteel van Radboud, koning der Friezen. Resten van dit kasteel zijn nooit teruggevonden, maar aan het eind van de 13de eeuw verrees wel degelijk een sterke burcht in Medemblik aan de Zuiderzee. Graaf Floris V van Holland liet deze burcht bouwen op een goed verdedigbare plek, die aan drie kanten was omringd door de Zuiderzee.

Floris bouwde de burcht als onderdeel van een reeks burchten om de Westfriezen in bedwang te houden. Het enige kasteel uit deze reeks dat nog bewaard is gebleven, is het kasteel Radboud.

Van deze dwangburcht zijn twee woonvleugels, en een vierkante en een ronde toren intact gebleven. De omvang van de oude burcht is nog te zien op het terrein van het kasteel. Het grondplan komt in grote lijnen overeen met dat van het Muiderslot. Kasteel Radboud moet een sterke burcht geweest zijn. Het kasteel is altijd gebruikt als verdedigingswerk of als toevluchtsoord. Er heeft nooit een adellijk geslacht in gewoond. Toen aan het eind van de 16de eeuw in Medemblik stadswallen werden aangelegd, verloor kasteel Radboud zijn functie als verdedigingswerk en raakte geleidelijk aan in verval."

Maar na een ingrijpende restauratie in 1889 verkeert het kasteel nu weer in uitstekende staat. En eenmaal binnen, in het kasteel voel je bijna de oude sfeer van weleer als je je verbeelding wat ruimte geeft. Er is ook wel aan gewerkt om dat gevoel op te roepen. Naast uigekiende aanwijzingen om op eigen gelegenheid een rondleiding te volgen door het kasteel, worden geluidsfragmenten en teksten afgespeeld. Dit moet een belevenis zijn voor kinderen met een beetje fantasie, maar ook ik als volwassene heb er van genoten en ook nog heel wat van opgestoken.

Vanuit de Ridderzaal, die nu is omgedoopt tot trouwzaal, krijg je volgens eenvoudig systeem een rondleiding. Je wordt een ruimte binnengeleid, waar in het midden een ronde tafel staat, middels knopjes indrukken kun je bijvoorbeeld graaf Floris V een relaas horen afsteken.

Via nauwe, smalle wenteltrappen kun naar de hoger gelegen ruimtes klimmen. Oops!.... ik ging het verkeerde trapje op.

Langs een andere nauwe ingang kwam ik op een gemetselde wenteltrap en klauterde naar boven, mij ondertussen afvragend hoe groot die soldaten geweest moeten zijn. Wat een kleine kereltjes als je bedenkt dat zij ook nog zware gevechtskleding droegen en wapens moesten meesjouwen. Maar aan het eind van de wenteltrap zag ik weer licht, dus was ik bijna boven.

Eenmaal boven aangekomen keek ik naar een ingewikkelde houten constructie die het ronde dak boven mij moest dragen. Kennelijk was ik in de ronde toren aanbeland. Nog een open trap omhoog en ik kreeg een mooi overzicht van de ronde ruimte beneden mij. Op het paneel staat een gevechtscene afgebeeld.

Weer door een nauwe opening gegaan en ik kwam op een zolder, bijna helemaal in het donker, en vanuit het duister hoorde ik tikkende geluiden op het dak. Opeens klonk een mannenstem die blijkbaar tegen iemand anders sprak. Het ging over Friesen en die verrekte Hollanders, het was duidelijk een gesprek met een politieke lading uit lang vervlogen dagen. Maar waar kwam die stem uit het duister nu vandaan? Ja... daar zag ik iemand op een stelling onder het dak, kennelijk bezig daar iets te repareren en sprekend met iemand die aan de buitenkant zou zitten.

Voor vandaag is dit weer genoeg, maar ik schrijf nog 1 vervolg, want er waren nog een paar leuke dingen. Dus voor nu..... tot de volgende keer.

Kasteel Radboud, Medemblik (2)

De volgende tekst heb ik geleend van de webstie over Kasteel Radboud. Het is zo'n duidelijke samenvatting dat ik die niet beter zou kunnen verwoorden. Het is de moeite waard om eens op die site rond te snuffelen en te ontdekken wat er allemaal te zien en te doen is rond Kasteel Radboud.

"Volgens een legende uit 1517 stond er in de 7de eeuw op de plek aan de zuiderzee het kasteel van Radboud, koning der Friezen. Resten van dit kasteel zijn nooit teruggevonden, maar aan het eind van de 13de eeuw verrees wel degelijk een sterke burcht in Medemblik aan de Zuiderzee. Graaf Floris V van Holland liet deze burcht bouwen op een goed verdedigbare plek, die aan drie kanten was omringd door de Zuiderzee.

Floris bouwde de burcht als onderdeel van een reeks burchten om de Westfriezen in bedwang te houden. Het enige kasteel uit deze reeks dat nog bewaard is gebleven, is het kasteel Radboud.

Van deze dwangburcht zijn twee woonvleugels, en een vierkante en een ronde toren intact gebleven. De omvang van de oude burcht is nog te zien op het terrein van het kasteel. Het grondplan komt in grote lijnen overeen met dat van het Muiderslot. Kasteel Radboud moet een sterke burcht geweest zijn. Het kasteel is altijd gebruikt als verdedigingswerk of als toevluchtsoord. Er heeft nooit een adellijk geslacht in gewoond. Toen aan het eind van de 16de eeuw in Medemblik stadswallen werden aangelegd, verloor kasteel Radboud zijn functie als verdedigingswerk en raakte geleidelijk aan in verval."

Maar na een ingrijpende restauratie in 1889 verkeert het kasteel nu weer in uitstekende staat. En eenmaal binnen, in het kasteel voel je bijna de oude sfeer van weleer als je je verbeelding wat ruimte geeft. Er is ook wel aan gewerkt om dat gevoel op te roepen. Naast uigekiende aanwijzingen om op eigen gelegenheid een rondleiding te volgen door het kasteel, worden geluidsfragmenten en teksten afgespeeld. Dit moet een belevenis zijn voor kinderen met een beetje fantasie, maar ook ik als volwassene heb er van genoten en ook nog heel wat van opgestoken.

Vanuit de Ridderzaal, die nu is omgedoopt tot trouwzaal, krijg je volgens eenvoudig systeem een rondleiding. Je wordt een ruimte binnengeleid, waar in het midden een ronde tafel staat, middels knopjes indrukken kun je bijvoorbeeld graaf Floris V een relaas horen afsteken.

Via nauwe, smalle wenteltrappen kun naar de hoger gelegen ruimtes klimmen. Oops!.... ik ging het verkeerde trapje op.

Langs een andere nauwe ingang kwam ik op een gemetselde wenteltrap en klauterde naar boven, mij ondertussen afvragend hoe groot die soldaten geweest moeten zijn. Wat een kleine kereltjes als je bedenkt dat zij ook nog zware gevechtskleding droegen en wapens moesten meesjouwen. Maar aan het eind van de wenteltrap zag ik weer licht, dus was ik bijna boven.

Eenmaal boven aangekomen keek ik naar een ingewikkelde houten constructie die het ronde dak boven mij moest dragen. Kennelijk was ik in de ronde toren aanbeland. Nog een open trap omhoog en ik kreeg een mooi overzicht van de ronde ruimte beneden mij. Op het paneel staat een gevechtscene afgebeeld.

Weer door een nauwe opening gegaan en ik kwam op een zolder, bijna helemaal in het donker, en vanuit het duister hoorde ik tikkende geluiden op het dak. Opeens klonk een mannenstem die blijkbaar tegen iemand anders sprak. Het ging over Friesen en die verrekte Hollanders, het was duidelijk een gesprek met een politieke lading uit lang vervlogen dagen. Maar waar kwam die stem uit het duister nu vandaan? Ja... daar zag ik iemand op een stelling onder het dak, kennelijk bezig daar iets te repareren en sprekend met iemand die aan de buitenkant zou zitten.

Voor vandaag is dit weer genoeg, maar ik schrijf nog 1 vervolg, want er waren nog een paar leuke dingen. Dus voor nu..... tot de volgende keer.