Mijn nieuwe hoortoestellen

Het nieuwe jaar begon voor mij meteen met een spannende ervaring. Op 2 januari, de eerste werkdag van het jaar, was mij gevraagd om terug te komen bij de audicien om mijn hoortoestellen te komen passen, en moest het een en ander worden ingesteld. Ik was erg benieuwd hoe het deze keer zou gaan. Het vorige setje hoortoestellen heeft nooit goed gewerkt en werd al na 1 uur dragen een kwelling. Jeukende gehooringangen, alsof er een leger mieren in en uit liepen. Telkens trok ik die apparaatjes weer uit mijn oren totdat ik ze uiteindelijk helemaal aan de kant gooide. Dan maar leren leven met slechthorendheid, was mijn gedachte. Het was wel jammer, want buiten het feit dat het erg vervelend is om niet goed te kunnen horen, gooi je zomaar heel kostbare toestellen aan de kant. Dit beeld stond mij weer voor ogen en ik was vastbesloten er nu niet zo makkelijk mee accoord te gaan. Nee, deze keer gewoon op mijn eigen gevoel en ervaring afgaan.

De audicien die mij nu helpt pakt het bijzonder serieus aan, vraagt veel aan mij, past en stelt kleinigheden bij. Verder heb ik de toezegging dat het helemaal goed gaat komen en dat we pas klaar zijn als ik echt helemaal tevreden ben. Er is wel degelijk verschil tussen leveranciers van dit hulpmiddel.

We bouwen het dragen van de hoortoestellen geleidelijk op. De eerste dag een uurtje, de tweede dag een paar uur en zo verder. Eerst binnen, daarna ook naar buiten en in de auto. En het wonderlijke is dat ik nu GEEN last heb van die jeukende gehooringangen. Dat komt door de piepkleine luidsprekertjes die nu in mijn oren worden ingebracht. Niet meer die harde proppen gegoten kunststof. Daar schijn ik allergisch voor te zijn. Een ander voordeel is, dat de apparaatjes zo onopvallend zijn, iemand die niet weet dat ik ze draag ziet er nauwelijks iets van.

Mijn ervaring tot nu toe is totaal anders, ik hoor nu geluiden die ik eigenlijk een beetje vergeten was, of waarvan ik mij niet meer bewust was dat zij bestonden. Zo hoor ik mijn eigen voetstappen op de tegels van de straat en in huis. Het tikken van het uurwerk aan de muur. Eerst keek ik achter de televisie of daar iets niet in orde was, maar het was de wandklok. Ook als ik loop, dan hoor ik het schuren van mijn kleding, zoals bijvoorbeeld mijn broekspijpen die tegen elkaar schuren onder het lopen. Ik kan weer naar de TV kijken en radio luisteren met het geluid op een normaal niveau. Heel gewoon misschien, maar voor mij is dat heel bijzonder. Ik kan weer bijna normaal horen!

Het zal wel duidelijk zijn dat ik nu al heel tevreden ben met hetgeen al is bereikt, maar misschien valt er nog iets te verbeteren, maar dat "hoor" ik nog wel van de audicien die mij hierbij helpt.

Hier is wat informatie te vinden over de hoorstoestellen die ik nu draag:

http://oticondelta.com/eprise/main/Oticon/com/SEC_Products/SEC_Delta/_index

en hier de winkel in SCHAGEN waar ik zo tevreden over ben:

http://www.schoonenberg.nl/Winkeladressen

Mijn nieuwe hoortoestellen

Het nieuwe jaar begon voor mij meteen met een spannende ervaring. Op 2 januari, de eerste werkdag van het jaar, was mij gevraagd om terug te komen bij de audicien om mijn hoortoestellen te komen passen, en moest het een en ander worden ingesteld. Ik was erg benieuwd hoe het deze keer zou gaan. Het vorige setje hoortoestellen heeft nooit goed gewerkt en werd al na 1 uur dragen een kwelling. Jeukende gehooringangen, alsof er een leger mieren in en uit liepen. Telkens trok ik die apparaatjes weer uit mijn oren totdat ik ze uiteindelijk helemaal aan de kant gooide. Dan maar leren leven met slechthorendheid, was mijn gedachte. Het was wel jammer, want buiten het feit dat het erg vervelend is om niet goed te kunnen horen, gooi je zomaar heel kostbare toestellen aan de kant. Dit beeld stond mij weer voor ogen en ik was vastbesloten er nu niet zo makkelijk mee accoord te gaan. Nee, deze keer gewoon op mijn eigen gevoel en ervaring afgaan.

De audicien die mij nu helpt pakt het bijzonder serieus aan, vraagt veel aan mij, past en stelt kleinigheden bij. Verder heb ik de toezegging dat het helemaal goed gaat komen en dat we pas klaar zijn als ik echt helemaal tevreden ben. Er is wel degelijk verschil tussen leveranciers van dit hulpmiddel.

We bouwen het dragen van de hoortoestellen geleidelijk op. De eerste dag een uurtje, de tweede dag een paar uur en zo verder. Eerst binnen, daarna ook naar buiten en in de auto. En het wonderlijke is dat ik nu GEEN last heb van die jeukende gehooringangen. Dat komt door de piepkleine luidsprekertjes die nu in mijn oren worden ingebracht. Niet meer die harde proppen gegoten kunststof. Daar schijn ik allergisch voor te zijn. Een ander voordeel is, dat de apparaatjes zo onopvallend zijn, iemand die niet weet dat ik ze draag ziet er nauwelijks iets van.

Mijn ervaring tot nu toe is totaal anders, ik hoor nu geluiden die ik eigenlijk een beetje vergeten was, of waarvan ik mij niet meer bewust was dat zij bestonden. Zo hoor ik mijn eigen voetstappen op de tegels van de straat en in huis. Het tikken van het uurwerk aan de muur. Eerst keek ik achter de televisie of daar iets niet in orde was, maar het was de wandklok. Ook als ik loop, dan hoor ik het schuren van mijn kleding, zoals bijvoorbeeld mijn broekspijpen die tegen elkaar schuren onder het lopen. Ik kan weer naar de TV kijken en radio luisteren met het geluid op een normaal niveau. Heel gewoon misschien, maar voor mij is dat heel bijzonder. Ik kan weer bijna normaal horen!

Het zal wel duidelijk zijn dat ik nu al heel tevreden ben met hetgeen al is bereikt, maar misschien valt er nog iets te verbeteren, maar dat "hoor" ik nog wel van de audicien die mij hierbij helpt.

Hier is wat informatie te vinden over de hoorstoestellen die ik nu draag:

http://oticondelta.com/eprise/main/Oticon/com/SEC_Products/SEC_Delta/_index

en hier de winkel in SCHAGEN waar ik zo tevreden over ben:

http://www.schoonenberg.nl/Winkeladressen

Het Verborgen Geluk

Els Basten

Dit is Els Basten. Els, 23 jaar oud, lijdt aan de ziekte ME, ook wel CVS genoemd. Wie niet weet wat deze ziekte met je doet of wat het betekent om met ME te leven, kan op DEZE LINK meer informatie opzoeken.

Maar waar het hier om gaat is, dat zij een boek heeft geschreven, een boek over "haar" leven met ME. De proefdruk van het boek krijgt zij vandaag, woensdag 3 januari 2007. Voor Els is dit een mijlpaal, want het schrijven van een boek is op zich al een prestatie, maar voor iemand die aan ME (CVS) lijdt is dit een buitengewone prestatie. Vergelijkbaar met het lopen van een marathon in een recordtijd.

Voor Els zijn dit bijzonder spannende dagen, met als één van de hoogtepunten het in ontvangst nemen van de proefdruk, en om het uiteindelijke resultaat te lezen en in handen te houden voordat het werkelijk wordt uitgegeven.

Ik wil graag helpen bekendheid te geven aan hetgeen zij heeft geschreven over haar leven met ME. We kunnen het lezen in haar boek "Het Verborgen Geluk", wat voor een zeer redelijk bedrag te koop is (€ 15,00). Het is rechtstreeks te bestellen bij Els op haar eigen weblog
waar een bestelformulier ingevuld kan worden. Maar het kan binnenkort ook in de boekhandel worden gekocht nadat de uitgever het boek in de handel heeft gebracht.

Het Verborgen Geluk

Els Basten

Dit is Els Basten. Els, 23 jaar oud, lijdt aan de ziekte ME, ook wel CVS genoemd. Wie niet weet wat deze ziekte met je doet of wat het betekent om met ME te leven, kan op DEZE LINK meer informatie opzoeken.

Maar waar het hier om gaat is, dat zij een boek heeft geschreven, een boek over "haar" leven met ME. De proefdruk van het boek krijgt zij vandaag, woensdag 3 januari 2007. Voor Els is dit een mijlpaal, want het schrijven van een boek is op zich al een prestatie, maar voor iemand die aan ME (CVS) lijdt is dit een buitengewone prestatie. Vergelijkbaar met het lopen van een marathon in een recordtijd.

Voor Els zijn dit bijzonder spannende dagen, met als één van de hoogtepunten het in ontvangst nemen van de proefdruk, en om het uiteindelijke resultaat te lezen en in handen te houden voordat het werkelijk wordt uitgegeven.

Ik wil graag helpen bekendheid te geven aan hetgeen zij heeft geschreven over haar leven met ME. We kunnen het lezen in haar boek "Het Verborgen Geluk", wat voor een zeer redelijk bedrag te koop is (€ 15,00). Het is rechtstreeks te bestellen bij Els op haar eigen weblog
waar een bestelformulier ingevuld kan worden. Maar het kan binnenkort ook in de boekhandel worden gekocht nadat de uitgever het boek in de handel heeft gebracht.

Nieuwjaarsduik.

De eerste dag van het jaar ben ik redelijk vroeg opgestaan. Een goed begin is het halve werk was vroeger een gezegde. Ik had me voorgenomen te gaan kijken bij de jaarlijkse "Nieuwjaarsduik". Dit evenement is al een traditie geworden. Om 13:00 uur zou deze happening gaan plaatsvinden aan het strand "Juliana Beach" bij Julianadorp. Dus op tijd daar naartoe gereden om een parkeerplekje te bemachtigen.

Er stond nog een stevige storm en dat bleek reden genoeg te zijn geweest om de happening te cancelen. Het zou niet doorgaan. Maar waar gingen al die mensen dan naartoe met hun tassen en andere spullen? Dan toch maar even gaan kijken, want uit ervaring weet ik dat de liefhebbbers zich niet laten weerhouden door vrieskou, sneeuw, regen maar zeker niet door harde wind of storm.

Meteen valt mij nu pas op dat ik vergeten ben het klokje van mijn camera terug te zetten, dus alles gebeurde 1 uur eerder dan op de foto's staat aangegeven :-)

Tegen het duin op, en de wind pal tegen, perste ik dit oude lichaam naar boven. Degenen die al een duik hadden genomen in het ijskoude water van de Noordzee, waren alweer op weg naar hun auto. Duinzand waaide in mijn gezicht, neus en ogen. Ik hield mijn mond stijf dicht, maar ik voelde het zand toch tussen mijn tanden knarsen.

Het ging aardig tekeer aan het strand, de wind kwam pal uit het Westen en in de branding braken de golven en je kon het zoute water op je lippen proeven. Er stond zoveel wind, dat ik de kleine camera nauwelijks een beetje stil kon houden. De foto's zijn dus niet allemaal even scherp. Maar het zijn maar plaatjes om een indruk te geven hoe het was.

De Nieuwjaarsduik van de eerste "Helden", had ik gemist omdat iedereen nu maar op eigen houtje het water inging. Normaal gesproken is er nog iets van organisatie, maar nu niet. Maar het was er niet minder leuk om.

Alleen en in groepjes, jong en oud, van Opa en Oma tot kleindochter en kleinzoon. Van alles nam een frisse duik in het koude water, en geloof maar dat het koud was. Ik doe het ze niet meer na.

Rap er in, maar er ook weer even vlug uit want het is niet de bedoeling om ziek te worden. Reken maar dat deze mensen het nieuwe jaar fris en lachend zijn begonnen.

Belangstelling was er genoeg. Velen komen kijken naar degenen die de moed hebben om op de eerste dag van het jaar die koude duike te nemen. Deze man hieronder, denkt bij zichzelf "Waar ben ik aan begonnen?" en zijn hond kijkt hem eens meelijwekkend aan.

En met dit koude beeldverhaaltje ben ik het nieuwe jaar begonnen en laat weten dat ik nu ruim 1 jaar bezig ben met deze weblog. De weblog is in het afgelopen jaar meer dan 5000 keer bekeken. Een heel klein groepje trouwe weblog vrienden schrijven regelmatig een paar regeltjes commentaar en dat is het leukste van alles. Wie al die anderen zijn die anoniem komen koekeloeren, meekijken en nooit iets laten merken, dat weet ik niet. En eerlijk gezegd kan het me ook niet veel schelen.

En tot slot ben ik ook nog even doorgereden naar de paardjes om een nieuwjaarswens door te geven. Dat gebeurt met woorden die alleen zij verstaan.

Nieuwjaarsduik.

De eerste dag van het jaar ben ik redelijk vroeg opgestaan. Een goed begin is het halve werk was vroeger een gezegde. Ik had me voorgenomen te gaan kijken bij de jaarlijkse "Nieuwjaarsduik". Dit evenement is al een traditie geworden. Om 13:00 uur zou deze happening gaan plaatsvinden aan het strand "Juliana Beach" bij Julianadorp. Dus op tijd daar naartoe gereden om een parkeerplekje te bemachtigen.

Er stond nog een stevige storm en dat bleek reden genoeg te zijn geweest om de happening te cancelen. Het zou niet doorgaan. Maar waar gingen al die mensen dan naartoe met hun tassen en andere spullen? Dan toch maar even gaan kijken, want uit ervaring weet ik dat de liefhebbbers zich niet laten weerhouden door vrieskou, sneeuw, regen maar zeker niet door harde wind of storm.

Meteen valt mij nu pas op dat ik vergeten ben het klokje van mijn camera terug te zetten, dus alles gebeurde 1 uur eerder dan op de foto's staat aangegeven :-)

Tegen het duin op, en de wind pal tegen, perste ik dit oude lichaam naar boven. Degenen die al een duik hadden genomen in het ijskoude water van de Noordzee, waren alweer op weg naar hun auto. Duinzand waaide in mijn gezicht, neus en ogen. Ik hield mijn mond stijf dicht, maar ik voelde het zand toch tussen mijn tanden knarsen.

Het ging aardig tekeer aan het strand, de wind kwam pal uit het Westen en in de branding braken de golven en je kon het zoute water op je lippen proeven. Er stond zoveel wind, dat ik de kleine camera nauwelijks een beetje stil kon houden. De foto's zijn dus niet allemaal even scherp. Maar het zijn maar plaatjes om een indruk te geven hoe het was.

De Nieuwjaarsduik van de eerste "Helden", had ik gemist omdat iedereen nu maar op eigen houtje het water inging. Normaal gesproken is er nog iets van organisatie, maar nu niet. Maar het was er niet minder leuk om.

Alleen en in groepjes, jong en oud, van Opa en Oma tot kleindochter en kleinzoon. Van alles nam een frisse duik in het koude water, en geloof maar dat het koud was. Ik doe het ze niet meer na.

Rap er in, maar er ook weer even vlug uit want het is niet de bedoeling om ziek te worden. Reken maar dat deze mensen het nieuwe jaar fris en lachend zijn begonnen.

Belangstelling was er genoeg. Velen komen kijken naar degenen die de moed hebben om op de eerste dag van het jaar die koude duike te nemen. Deze man hieronder, denkt bij zichzelf "Waar ben ik aan begonnen?" en zijn hond kijkt hem eens meelijwekkend aan.

En met dit koude beeldverhaaltje ben ik het nieuwe jaar begonnen en laat weten dat ik nu ruim 1 jaar bezig ben met deze weblog. De weblog is in het afgelopen jaar meer dan 5000 keer bekeken. Een heel klein groepje trouwe weblog vrienden schrijven regelmatig een paar regeltjes commentaar en dat is het leukste van alles. Wie al die anderen zijn die anoniem komen koekeloeren, meekijken en nooit iets laten merken, dat weet ik niet. En eerlijk gezegd kan het me ook niet veel schelen.

En tot slot ben ik ook nog even doorgereden naar de paardjes om een nieuwjaarswens door te geven. Dat gebeurt met woorden die alleen zij verstaan.

Oudejaarsdag.

Photo: Susan - Clear Snow Day, Canada, British Columbia.

Here you can find her Dayly Poto Site.

De laatste dag van het jaar 2006. Velen zijn aan het terugblikken op het achter ons liggende jaar. Voor de een is het een fantastisch jaar geweest met veel hoogtepunten, voor de ander een dramatisch jaar met misschien maar één dieptepunt. Zo gaat het elk jaar, en zo zal het altijd blijven op momenten dat er wordt stilgestaan bij een mijlpaal.

Het jaar wordt bij sommigen afgesloten in familiekring, weer anderen zoeken het rumoer van de stad in café's of op straat. Oudere mensen zijn samen thuis, zitten voor de TV en kijken zwijgend naar de beelden van het jaaroverzicht.
"Moet je een oliebol of een appelflap?", wordt er gevraagd om de stilte te doorbreken.
"Ik lust wel een oliebol.", is dan het antwoord.
Dan wordt er weer verder gekeken naar de rampen die het voorbije jaar hebben plaatsgevonden. Alle overleden bekende persoonlijkheden komen nog 1 keer langs over het beeldscherm, de goede en de slechte. Sommigen van hen zijn al vergeten en worden ineens weer in onze herinnering teruggebracht om daarna voorgoed in de vergetelheid te geraken.

Op dit moment zit ik onder het schrijven van dit stukje mee te luisteren naar een kerkdienst. Af en toe opkijkend omdat de stem van de priester daalt tot een absoluut dieptepunt en de woorden dramatisch klinken uit zijn mond. Af en toe komt er een andere spreker of spreekster aan het woord, maar allemaal klinken ze somber en melancholiek. Geen glimlach te bekennen, geen blij gezicht te zien. Ernst en somberheid krijgt geleidelijk aan greep op mij. Gelukkig!.... Er verschijnt een beeldschone jonge zangeres ten tonele en begint te zingen.... Haar gezicht is mooi, haar stem klinkt prachtig en zuiver, maar haar gezicht heeft een strakke uitdrukking. De enige emotie die ik zie is dezelfde somberheid die de hele bijeenkomst uitstraalt bij het herdenken van het voorbije jaar. Ik ga overschakelen.... Op de volgende zender is een mooie eindejaar show bezig en dat is vrolijker om naar te luisteren. Buiten klinken alweer de eerste knallen van rotjes en donderpotten. Het mag niet, maar elk jaar gebeurt het, en ach.... wij zijn ook jong geweest.

Vanavond barst de vreugde en het plezier los, dan vloeit er drank en om middernacht knalt het vuurwerk. De een zuipt zich laveloos onder tafel, en anderen vieren het weer minder uitbundig en volstaan met een goed glas wijn en genieten thuis van het goede der aarde, en zijn tevreden en vooral blij met het leven dat hen wordt gegund. Laten we er wat moois van maken in 2007.

Gelukkig en een Gezond 2007 toegewenst!