Saturday, 18 November 2006

4 van de 12 provincies.



De dag begon gisteren wat onzeker voor wat betreft het weer, maar de voorspellingen waren gunstig. Daarom besloot ik er nog eens een dagje op uit te trekken. Ik ben in de auto gestapt en gaan rijden. Niet richting Amsterdam, want daar staan op vrijdagochtend altijd files en dat is het laatste waar ik plezier aan beleef. Nee, richting Friesland, en dan maar zien waar je uitkomt. Zoeken naar een schaars stukje overgebleven natuur. Even doorrijden op de 32 km lange Afsluitdijk. De lucht boven het IJsselmeer was nog grijs maar dunne slierten zonnestralen drongen al door het grijze wolkendek en dat beloofde een mooie dag te worden. Bij de sluizen van Den Oever en Kornwerderzand de snelheid er uitgehaald want er wordt aan de sluizen gewerkt, waardoor er maar twee rijbanen beschikbaar zijn.


Door het vlakke land van Friesland rijden is heel leuk. Je kan zien dat het weer volledig van slag is door de klimaatveranderingen. Op zeker moment leek het wel laat zomer in plaats van midden herfst. De weiden nog groen, de bomen voor het grootste deel nog groen, grazende koeien, paarden en schapen waar je ook keek. Ik keek op de temperatuurmeter van mijn auto en zag dat het 13°C was en dat op 17 november! Dit is echt niet normaal. Waar is nu de herfst met zijn mooie kleuren dacht ik.



Het zou koud moeten zijn met storm en koude regenvlagen, hagelbuien, of een vroege sneeuwbui en wat lichte vorst. Dat is nu voorbij. De wereld is aan het veranderen en het klimaat past zich aan in die omstandigheden. Het scheelt wel in het stoken van gas voor verwarming, maar ik lees net in de krant dat de energiekosten volgend jaar sterk gaan stijgen. Ja, het geld halen de energiebedrijven toch wel binnen, is het niet linksom dan maar rechtsom.



Eerst was ik van plan familie te gaan bezoeken, maar het was zo verleidelijk om eens verder te kijken. Trouwens, ik had al te lang binnengezeten en had er echt behoefte aan om even uit huis te zijn, mijn gedachten te verzetten. Dus veranderde ik van idee en reed maar door over de lange autowegen in Friesland. Ik passeerde een Provinciebord en zag dat ik de provincie Overijssel al binnenreed. Enig verschil in landschap zag ik nog niet. Totdat ik nog weer verderop een grensaanduiding zag van zwerfkeien, en op dat punt de provincie Drenthe inreed. Intussen dus al een stuk van huis verwijderd, drie provincies verder! Hier begon ik wel veranderingen te zien. Het vlakke land had plaats gemaakt voor wegen met veel bomen en plukken bos. Daar zag ik dan eindelijk die herfstkleuren waar ik naar op zoek was.



Op diverse plekken ben ik gestopt, heb de auto geparkeerd en afgesloten, en ben een stuk gaan lopen. De typische bosgeuren opgesnoven, wandelend door afgevallen boombladeren en langs paden leidend naar mooie stukjes natuur. De zon was inmiddels goed doorgebroken en stond al laag toen ik besloot weer naar huis te rijden. Natuurlijk had ik mijn camera meegnomen om een paar plaatjes te schieten als bewijs voor thuis om te laten zien waar ik al die tijd had gezeten. :-)



Bij thuiskomst was ik wel een beetje moe, maar ik heb een fijne dag gehad, alleen met mijn gedachten en alles weer op een rijtje gezet. En toen was er koffie en een zoen omdat ik weer heelhuids was thuisgekomen.

4 van de 12 provincies.



De dag begon gisteren wat onzeker voor wat betreft het weer, maar de voorspellingen waren gunstig. Daarom besloot ik er nog eens een dagje op uit te trekken. Ik ben in de auto gestapt en gaan rijden. Niet richting Amsterdam, want daar staan op vrijdagochtend altijd files en dat is het laatste waar ik plezier aan beleef. Nee, richting Friesland, en dan maar zien waar je uitkomt. Zoeken naar een schaars stukje overgebleven natuur. Even doorrijden op de 32 km lange Afsluitdijk. De lucht boven het IJsselmeer was nog grijs maar dunne slierten zonnestralen drongen al door het grijze wolkendek en dat beloofde een mooie dag te worden. Bij de sluizen van Den Oever en Kornwerderzand de snelheid er uitgehaald want er wordt aan de sluizen gewerkt, waardoor er maar twee rijbanen beschikbaar zijn.


Door het vlakke land van Friesland rijden is heel leuk. Je kan zien dat het weer volledig van slag is door de klimaatveranderingen. Op zeker moment leek het wel laat zomer in plaats van midden herfst. De weiden nog groen, de bomen voor het grootste deel nog groen, grazende koeien, paarden en schapen waar je ook keek. Ik keek op de temperatuurmeter van mijn auto en zag dat het 13°C was en dat op 17 november! Dit is echt niet normaal. Waar is nu de herfst met zijn mooie kleuren dacht ik.



Het zou koud moeten zijn met storm en koude regenvlagen, hagelbuien, of een vroege sneeuwbui en wat lichte vorst. Dat is nu voorbij. De wereld is aan het veranderen en het klimaat past zich aan in die omstandigheden. Het scheelt wel in het stoken van gas voor verwarming, maar ik lees net in de krant dat de energiekosten volgend jaar sterk gaan stijgen. Ja, het geld halen de energiebedrijven toch wel binnen, is het niet linksom dan maar rechtsom.



Eerst was ik van plan familie te gaan bezoeken, maar het was zo verleidelijk om eens verder te kijken. Trouwens, ik had al te lang binnengezeten en had er echt behoefte aan om even uit huis te zijn, mijn gedachten te verzetten. Dus veranderde ik van idee en reed maar door over de lange autowegen in Friesland. Ik passeerde een Provinciebord en zag dat ik de provincie Overijssel al binnenreed. Enig verschil in landschap zag ik nog niet. Totdat ik nog weer verderop een grensaanduiding zag van zwerfkeien, en op dat punt de provincie Drenthe inreed. Intussen dus al een stuk van huis verwijderd, drie provincies verder! Hier begon ik wel veranderingen te zien. Het vlakke land had plaats gemaakt voor wegen met veel bomen en plukken bos. Daar zag ik dan eindelijk die herfstkleuren waar ik naar op zoek was.



Op diverse plekken ben ik gestopt, heb de auto geparkeerd en afgesloten, en ben een stuk gaan lopen. De typische bosgeuren opgesnoven, wandelend door afgevallen boombladeren en langs paden leidend naar mooie stukjes natuur. De zon was inmiddels goed doorgebroken en stond al laag toen ik besloot weer naar huis te rijden. Natuurlijk had ik mijn camera meegnomen om een paar plaatjes te schieten als bewijs voor thuis om te laten zien waar ik al die tijd had gezeten. :-)



Bij thuiskomst was ik wel een beetje moe, maar ik heb een fijne dag gehad, alleen met mijn gedachten en alles weer op een rijtje gezet. En toen was er koffie en een zoen omdat ik weer heelhuids was thuisgekomen.

Wednesday, 15 November 2006

Herinneringen prijsgeven.

Wanneer je zo door de vele Weblogs surft en de verhalen leest die worden opgeschreven, dan ontdek je dat velen een stuk van zichzelf prijsgeven wat wij allen mogen zien en lezen. Zonder enige terughoudendheid worden herinneringen opgehaald die tot in detail weergeven wat iemand heeft meegemaakt. Het gaat vaak over heel persoonlijke ervaringen uit het verleden, maar nog vaker over wat er vandaag of gisteren gebeurde. Over gewone dagelijkse voorvallen uit het leven van mensen. De ene keer grappig, dan weer uitbundig, soms een beetje nostalgisch, sentimenteel zelfs of ondeugend. Maar ook kleine verdrietjes en grote dramatische gebeurtenissen waaraan veel verdriet en pijn kleeft. Zo worden ook hobbies, interesses in kunst en literatuur beschreven of de liefde voor hun huisdieren. En juist die openhartigheid over het dagelijks bestaan is hartverwarmend. Gewoon doen wie je bent en al die gedachten delen met een virtuele wereld van vrienden die je niet persoonlijk kent. Uit die schulp kruipen en naar buiten komen met al die gedachten ideeën en herinneringen. Dat maakt mensen interessant.


Door het grote aanbod van weblogs is het wel eens even zoeken welke het best bij je eigen persoonlijkheid of interesses passen. Ik heb bepaalde keuzes gemaakt en blijf daar regelmatig kijken omdat de opsteller van zo'n weblog mij aanspreekt of boeit door de manier waarop wordt geschreven of gereageerd.


Als je een poosje bezig bent met het schrijven in een weblog en reacties geeft of weer terugkrijgt, dan ontstaat er iets tussen mensen. Je hebt elkaar nog nooit gezien maar toch worden het bekenden en kan er zelfs een warme vriendschap ontstaan, doordat in gedachten over en weer een hand wordt aangereikt. In feite weet je helemaal niet wie je voor je hebt. Maar er ontstaat een vriendschap en inlevingsgevoel tussen mensen, die zich moeilijk laat omschrijven.




Herinneringen prijsgeven.

Wanneer je zo door de vele Weblogs surft en de verhalen leest die worden opgeschreven, dan ontdek je dat velen een stuk van zichzelf prijsgeven wat wij allen mogen zien en lezen. Zonder enige terughoudendheid worden herinneringen opgehaald die tot in detail weergeven wat iemand heeft meegemaakt. Het gaat vaak over heel persoonlijke ervaringen uit het verleden, maar nog vaker over wat er vandaag of gisteren gebeurde. Over gewone dagelijkse voorvallen uit het leven van mensen. De ene keer grappig, dan weer uitbundig, soms een beetje nostalgisch, sentimenteel zelfs of ondeugend. Maar ook kleine verdrietjes en grote dramatische gebeurtenissen waaraan veel verdriet en pijn kleeft. Zo worden ook hobbies, interesses in kunst en literatuur beschreven of de liefde voor hun huisdieren. En juist die openhartigheid over het dagelijks bestaan is hartverwarmend. Gewoon doen wie je bent en al die gedachten delen met een virtuele wereld van vrienden die je niet persoonlijk kent. Uit die schulp kruipen en naar buiten komen met al die gedachten ideeën en herinneringen. Dat maakt mensen interessant.


Door het grote aanbod van weblogs is het wel eens even zoeken welke het best bij je eigen persoonlijkheid of interesses passen. Ik heb bepaalde keuzes gemaakt en blijf daar regelmatig kijken omdat de opsteller van zo'n weblog mij aanspreekt of boeit door de manier waarop wordt geschreven of gereageerd.


Als je een poosje bezig bent met het schrijven in een weblog en reacties geeft of weer terugkrijgt, dan ontstaat er iets tussen mensen. Je hebt elkaar nog nooit gezien maar toch worden het bekenden en kan er zelfs een warme vriendschap ontstaan, doordat in gedachten over en weer een hand wordt aangereikt. In feite weet je helemaal niet wie je voor je hebt. Maar er ontstaat een vriendschap en inlevingsgevoel tussen mensen, die zich moeilijk laat omschrijven.




Sunday, 12 November 2006

Sinte Maarten.


Het was gisteravond koud, nat en een heleboel wind. Maar dat kon de kleintjes er niet van weerhouden om zingend langs de huizen te gaan met hun lampionnen. Een grote plastic zak in hun verkleumde handjes, of zelfs een rugzak over hun schouders, om het opgehaalde snoepgoed droog in te bewaren. Aanbellen, en voordat de deur open ging begonnen zij al hun deuntje te zingen:

Sinte Maaaarten, Sinte Maaaarten,
de koeien dragen staarten,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan,
veel kan niet schelen,
Alles zullen we delen,
Suikergoed of marsepein,
Oh wat zal dat heerlijk zijn! (Met een lange uithaaaaal)


Of een variant op deze indrukwekkende tekst gaat als volgt:

Sinte Sinte Maarten,
De kalv'ren dragen staarten,
De koeien dragen horens,
De kerken dragen torens,
Hier woont een rijke man,
Die veel geven kan,
Veel geven hoef jij niet,
Al is het maar een suikerbiet!

Waar het vooral om gaat is dat de woordjes moeten rijmen en Maarten en Staarten dat gaat altijd goed.

Maar wat denk je van deze?!

Sinte Maarten had een muis,
Die moest naar het ziekenhuis,
Met zijn rooie petje,
Lag-ie in z'n bedje.

En als zo'n kopie van een engeltje voor je deur staat, en onbevangen gewoon naar binnen loopt met haar rugzakje en haar lantaarntje, dan hoeft die voor mij niet eens te zingen. Je wordt er al blij en vrolijk van om naar zo'n schepseltje te kijken.



Als grote broer dan zijn liedje heeft gezongen en meteen het snoepgoed even keurt, dan op naar de volgende deur. En zo gaat het nog even door, totdat Mamma en Pappa het koud krijgen en wel weer naar huis willen waar gauw een bakkie koffie wordt gezet om op te warmen.



Sinte Maarten.


Het was gisteravond koud, nat en een heleboel wind. Maar dat kon de kleintjes er niet van weerhouden om zingend langs de huizen te gaan met hun lampionnen. Een grote plastic zak in hun verkleumde handjes, of zelfs een rugzak over hun schouders, om het opgehaalde snoepgoed droog in te bewaren. Aanbellen, en voordat de deur open ging begonnen zij al hun deuntje te zingen:

Sinte Maaaarten, Sinte Maaaarten,
de koeien dragen staarten,
Hier woont een rijk man,
die veel geven kan,
veel kan niet schelen,
Alles zullen we delen,
Suikergoed of marsepein,
Oh wat zal dat heerlijk zijn! (Met een lange uithaaaaal)


Of een variant op deze indrukwekkende tekst gaat als volgt:

Sinte Sinte Maarten,
De kalv'ren dragen staarten,
De koeien dragen horens,
De kerken dragen torens,
Hier woont een rijke man,
Die veel geven kan,
Veel geven hoef jij niet,
Al is het maar een suikerbiet!

Waar het vooral om gaat is dat de woordjes moeten rijmen en Maarten en Staarten dat gaat altijd goed.

Maar wat denk je van deze?!

Sinte Maarten had een muis,
Die moest naar het ziekenhuis,
Met zijn rooie petje,
Lag-ie in z'n bedje.

En als zo'n kopie van een engeltje voor je deur staat, en onbevangen gewoon naar binnen loopt met haar rugzakje en haar lantaarntje, dan hoeft die voor mij niet eens te zingen. Je wordt er al blij en vrolijk van om naar zo'n schepseltje te kijken.



Als grote broer dan zijn liedje heeft gezongen en meteen het snoepgoed even keurt, dan op naar de volgende deur. En zo gaat het nog even door, totdat Mamma en Pappa het koud krijgen en wel weer naar huis willen waar gauw een bakkie koffie wordt gezet om op te warmen.



Saturday, 11 November 2006

De jaren gaan tellen...



... en ik ontdek steeds meer ongeduld bij mijzelf. Regelmatig betrap ik me er op, gauw af te haken bij mensen die mijn gedachten niet snel genoeg kunnen volgen. Het is het gevoel, dat er steeds minder tijd over is om dingen af te maken. Tijd die nodig is om uitgebreid uitleg te geven of te gaan zitten wachten op een reactie, is verloren tijd. Ik wil graag doorgaan en de beschikbare tijd goed besteden. Tenminste... zo voelt dat aan. Ik wil nog zoveel leren, doen en afmaken. Maar de beperkingen worden wel merkbaar en dit staat haaks op het innerlijke gevoel dat ik nog jong en vitaal ben....

Het zal duidelijk zijn, dat dit niet mijn aardigste kant is. Maar ik ben geen uitzondering op mensen die ouder worden. Kijk ik om mij heen, dan zie ik dit verschijnsel bij veel meer mensen die wat ouder zijn geworden, maar nog volop zin hebben in het leven. Behalve bij degenen die zich vrijwillig of gedwongen hebben laten opbergen in Verzorgings-, Verpleeg-, of wat voor huizen ook. Daar heerst een sleur en gelatenheid die dodelijk is.



Veel tijd heb ik altijd besteed aan het zorgen voor familie en andere mensen, en aan hen veel aandacht geschonken. Mezelf vaak weggecijferd om het hen naar de zin te maken. Maar nu ik zelf ouder word kijk ik daarop niet altijd met een blij gevoel en tevreden op terug. Ik heb het gevoel mijzelf tekort te hebben gedaan en het is onomkeerbaar. Waar ik dus voornamelijk mee bezig ben is een inhaalslag maken. Veel dingen doen waar ik vroeger niet aan toe kwam. Mensen niet meer zo nalopen of bijspringen voor elk wissewasje, alleen als het echt nodig is, dan ben ik er natuurlijk wel.

De tijd is nu voor mij. Als je dit allemaal zo zegt en rekening houd met mijn opvoeding, dan klinkt het egoïstisch, maar mijn gevoel zegt dat ik een waarheid vertel zo groot als een koe. In het verleden heb ik kennelijk geen evenwicht gevonden tussen geven en nemen en nu zit ik zelf met dat tijdsprobleem opgezadeld.

Het is het gevoel dat je moet opschieten. Er is nog zoveel te doen en de tijd gaat dringen. Niet dat ik iets verschrikkelijks voel aankomen, maar het is gewoon realitiet. Nog niet zo lang geleden zei iemand tegen mij: "Op zeker moment hebben we meer verleden dan toekomst". En dat is een constatering die precies weergeeft waarvan ik mij bewust ben geworden.

Fijne zondag...