Saturday, 28 October 2006

Schilderijen.

Nu ik het toch al een paar keer over mijn Vader heb gehad, wil ik ook nog wel vertellen dat hij een heel leuke en creatieve hobby had... tekenen en schilderen. Ik zie nog voor me hoe hij op zolder een eigen hoekje had gecreëerd waar hij zich in alle rust en stilte urenlang kon terugtrekken. Zijn teken-, schildertafel stond vlak bij het dakraam waaruit het licht van links op zijn werkplek viel. Zodoende had hij altijd goed zicht op wat hij met zijn rechterhand op het doek zette.

Hij kon het nooit goed opbrengen om zelf een onderwerp te verzinnen of er op uit te gaan om er een te zoeken. Hij keek graag in boeken, tijdschriften of foto's die over schilderijen gingen en was helemaal gek van oude meesters die romantische schilderijen hadden gemaakt. Dan koos hij zo'n afbeelding en begon dan op zijn eigen manier daarvan een interpretatie op zijn schildersdoek te zetten. Het resultaat was meestal verbluffend in mijn ogen.

Ik weet mij ook nog heel goed te herinneren dat hij bij het naschilderen van het bovenstaande schilderij eigenlijk altijd moest lachen. "Want" zei hij, "de wind in de zeilen komt bij het scheepje op de voorgrond van rechts en de vlag wappert tegen de wind in. Aan de golfslag is te zien, dat de wind van links komt. Het scheepje op de achtergrond heeft de wind ook in de zeilen vanaf links. Het ziet er dus allemaal een beetje vreemd uit, maar dat is juist iets waarom je er zo lang naar blijft kijken". Vraag mij maar niet van wie de originele schilderijen zijn, want daar heb ik eigenlijk geen verstand van.


Ja, ik heb altijd respect gehad voor mijn Vader. Ik heb hem door oorlogsomstandigheden ook pas leren kennen toen ik al bijna acht jaar oud was. Hij heeft veel narigheid meegemaakt in Japanse krijgsgevangenkampen. En alleen daarom al hield en houd ik zijn naam altijd in ere.

Maar hij kon niet alleen schilderen, altijd deed hij wel iets in en om het huis. Als er iets kapot was, dan verzon hij altijd wel een oplossing om het te maken. Zo sterk zelfs, dat geen mens het meer kapot kreeg. :-)

Schilderijen.

Nu ik het toch al een paar keer over mijn Vader heb gehad, wil ik ook nog wel vertellen dat hij een heel leuke en creatieve hobby had... tekenen en schilderen. Ik zie nog voor me hoe hij op zolder een eigen hoekje had gecreëerd waar hij zich in alle rust en stilte urenlang kon terugtrekken. Zijn teken-, schildertafel stond vlak bij het dakraam waaruit het licht van links op zijn werkplek viel. Zodoende had hij altijd goed zicht op wat hij met zijn rechterhand op het doek zette.

Hij kon het nooit goed opbrengen om zelf een onderwerp te verzinnen of er op uit te gaan om er een te zoeken. Hij keek graag in boeken, tijdschriften of foto's die over schilderijen gingen en was helemaal gek van oude meesters die romantische schilderijen hadden gemaakt. Dan koos hij zo'n afbeelding en begon dan op zijn eigen manier daarvan een interpretatie op zijn schildersdoek te zetten. Het resultaat was meestal verbluffend in mijn ogen.

Ik weet mij ook nog heel goed te herinneren dat hij bij het naschilderen van het bovenstaande schilderij eigenlijk altijd moest lachen. "Want" zei hij, "de wind in de zeilen komt bij het scheepje op de voorgrond van rechts en de vlag wappert tegen de wind in. Aan de golfslag is te zien, dat de wind van links komt. Het scheepje op de achtergrond heeft de wind ook in de zeilen vanaf links. Het ziet er dus allemaal een beetje vreemd uit, maar dat is juist iets waarom je er zo lang naar blijft kijken". Vraag mij maar niet van wie de originele schilderijen zijn, want daar heb ik eigenlijk geen verstand van.


Ja, ik heb altijd respect gehad voor mijn Vader. Ik heb hem door oorlogsomstandigheden ook pas leren kennen toen ik al bijna acht jaar oud was. Hij heeft veel narigheid meegemaakt in Japanse krijgsgevangenkampen. En alleen daarom al hield en houd ik zijn naam altijd in ere.

Maar hij kon niet alleen schilderen, altijd deed hij wel iets in en om het huis. Als er iets kapot was, dan verzon hij altijd wel een oplossing om het te maken. Zo sterk zelfs, dat geen mens het meer kapot kreeg. :-)

Thursday, 26 October 2006

Ik weet er nog één!

Ik kan mij nog een ander verhaaltje herinneren en diezelfde grap heb ik later ook zelf zonder succes uitgehaald.

Vroeger, in de oude buurten van Rotterdam, had je huizen met een portiek. In dat portiek kwamen vaak twee of drie deuren uit. Mijn Vader vertelde dan heel smeuig, dat ze die twee of drie deuren met een touw zodanig vastbonden, dat de deuren afzonderlijk net een klein stukje open konden gaan.

Als de deuren goed vastgebonden waren, dan belden ze bij elke bewoner aan en gingen ze op een afstandje staan kijken wat er dan ging gebeuren. Om beurten probeerden de bewoners dan hun deur open te trekken, maar daardoor trok hij meteen de deur van de andere bewoner weer dicht. En dat kon dan een aardig tijdje doorgaan, waarbij het humeur van die buren er niet beter op werd. Maar dat was juist lachen voor die jongens.

Later, toen mijn Vader dat aan mij had verteld, ging ik dat zelf ook maar eens proberen bij mij in de straat. We woonden toen in Den Helder. Met twee vriendjes knoopte ik ook twee deuren aan elkaar, maar wat ik nooit in de gaten had was, dat één buurman door het raam aan de zijkant stond te kijken naar wat we aan het doen waren. Hij liet ons kennelijk even doorgaan, maar was later door de achterdeur van zijn huis naar buiten gegaan en om het huis gelopen.

Ik was nog steeds bezig een paar knopen in het touw te leggen en begon net op de deurbel te drukken. Opeens voelde ik mijzelf een stuk de hoogte ingaan en begreep niet zo gauw wat er aan de hand was, maar ik bungelde in de lucht en hing met mijn kraag in de hand van die sterke buurman. Het moet vast een marinier zijn geweest.
"Wat moet dat?" vroeg hij op barse toon.
"Niets, buurman. We wilden alleen een geintje uithalen", zei ik angstig en ik voelde mij helemaal niet prettig.
"Ik zal je leren", zei hij.
En ik kan me nog goed herinneren dat hij echt goed nijdig was. Hij zette me neer en gaf me een schop onder m'n kont, waarop ik het op een lopen zette, en mijn twee vriendjes waren al lang vertrokken.

Ik weet er nog één!

Ik kan mij nog een ander verhaaltje herinneren en diezelfde grap heb ik later ook zelf zonder succes uitgehaald.

Vroeger, in de oude buurten van Rotterdam, had je huizen met een portiek. In dat portiek kwamen vaak twee of drie deuren uit. Mijn Vader vertelde dan heel smeuig, dat ze die twee of drie deuren met een touw zodanig vastbonden, dat de deuren afzonderlijk net een klein stukje open konden gaan.

Als de deuren goed vastgebonden waren, dan belden ze bij elke bewoner aan en gingen ze op een afstandje staan kijken wat er dan ging gebeuren. Om beurten probeerden de bewoners dan hun deur open te trekken, maar daardoor trok hij meteen de deur van de andere bewoner weer dicht. En dat kon dan een aardig tijdje doorgaan, waarbij het humeur van die buren er niet beter op werd. Maar dat was juist lachen voor die jongens.

Later, toen mijn Vader dat aan mij had verteld, ging ik dat zelf ook maar eens proberen bij mij in de straat. We woonden toen in Den Helder. Met twee vriendjes knoopte ik ook twee deuren aan elkaar, maar wat ik nooit in de gaten had was, dat één buurman door het raam aan de zijkant stond te kijken naar wat we aan het doen waren. Hij liet ons kennelijk even doorgaan, maar was later door de achterdeur van zijn huis naar buiten gegaan en om het huis gelopen.

Ik was nog steeds bezig een paar knopen in het touw te leggen en begon net op de deurbel te drukken. Opeens voelde ik mijzelf een stuk de hoogte ingaan en begreep niet zo gauw wat er aan de hand was, maar ik bungelde in de lucht en hing met mijn kraag in de hand van die sterke buurman. Het moet vast een marinier zijn geweest.
"Wat moet dat?" vroeg hij op barse toon.
"Niets, buurman. We wilden alleen een geintje uithalen", zei ik angstig en ik voelde mij helemaal niet prettig.
"Ik zal je leren", zei hij.
En ik kan me nog goed herinneren dat hij echt goed nijdig was. Hij zette me neer en gaf me een schop onder m'n kont, waarop ik het op een lopen zette, en mijn twee vriendjes waren al lang vertrokken.

Tuesday, 24 October 2006

De Goudvogel

Kunstwerk van Remco Sterk

De griep is eigenlijk wel over, maar het weer is niet optimaal. Veel regen, en alles voelt koud en nat aan. Geen weer om er even lekker op uit te trekken.

Wat doe je dan? Ik zit op iets te broeden om te vertellen over vroeger toen ik nog een klein kereltje was van een jaar of negen.

Het zal ongeveer 1947 zijn geweest. Mijn Vader vertelde in die tijd leuke verhalen over wat hij vroeger voor kattekwaad uithaalde als Rotterdamse straatbengel. Hij kwam uit een groot gezin, Vader, Moeder en 10 kinderen, 5 jongens en 5 meiden.

Het verhaal speelde zich af in de jaren twintig in Rotterdam.
Hij vertelde mij een verhaal over het vangen van een "Goudvogel". Dat ging ongeveer als volgt;

Hij liep met een stel vrienden door de buurt en ze vonden een hoop verse, dampende paardendrollen op straat. Daar moest toch iets leuks mee te doen zijn. Één van die gastjes kreeg het idee om er iemand mee te grazen te nemen en ging bij een kruidenier vragen of hij een kartonnen doos voor hem had. En ja hoor, hij kreeg een prachtig exemplaar mee. De paardenvijgen werden in de doos gedaan en het stel ging op weg om een slachtoffer te zoeken. Niet lang daarna hadden ze er een op het oog en de boosdoeners gingen zich verspreiden. Ze verstopten zich in portieken en achter muurtjes en keken van afstand wat er ging gebeuren.

Degene die de doos paardenvijgen droeg riep het slachtoffer en zei dat hij een vogel had gevangen. Hij vroeg: "Wil jij even op deze doos passen want er zit een Goudvogel in. Ondertussen ga ik een vogelkooi thuis ophalen, want in deze doos gaat hij vast en zeker dood." Die jongen wilde dat wel doen. De ander plaatste de doos ondersteboven op de stoep en zei: "Denk er om dat je de doos niet optilt als ik weg ben, want dan vliegt hij weg". "Nee, ik zal er niet aanzitten hoor. Maar mag ik nu wel even kijken?"

Dat was precies waar de ander op had gewacht en zei;
"Nou... hééél even dan, maar dan moet je precies doen wat ik zeg hoor, want anders zijn we hem kwijt. Ik zal snel de doos optillen en dan pak jij meteen de Goudvogel voordat hij kan wegvliegen. Afgesproken?".
"Ja, ik zal hem meteen pakken", zei de ander.

Voorzichtig pakte de booswicht de doos vast.... Trok hem snel half omhoog en schreeuwde: "Pak hem dan! Pak hem dan! Vlug!". Waarop het slachtoffer heel zenuwachtig antwoordde: "Maar dat is stront!". De ander schreeuwde weer: "Pak hem dan!". Het arme slachtoffer wist helemaal niet meer wat hij deed en schoot met zijn hand onder de doos en greep middenin de warme "Goudvogel". Onder gierend gelach kwamen de andere boosdoeners nu ook weer tevoorschijn en terwijl de arme jongen bijna huilend zijn handen aan de muur stond schoon te vegen, vertrok het hele gezelschap weer.

Welke rol mijn Vader in dit verhaaltje heeft gespeeld is mij nooit duidelijk geworden, maar er moet ook iets te raden overblijven. Ik kan mij nog wel herinneren, dat als hij het vertelde, de tranen hem nog in de ogen sprongen....

De Goudvogel

Kunstwerk van Remco Sterk

De griep is eigenlijk wel over, maar het weer is niet optimaal. Veel regen, en alles voelt koud en nat aan. Geen weer om er even lekker op uit te trekken.

Wat doe je dan? Ik zit op iets te broeden om te vertellen over vroeger toen ik nog een klein kereltje was van een jaar of negen.

Het zal ongeveer 1947 zijn geweest. Mijn Vader vertelde in die tijd leuke verhalen over wat hij vroeger voor kattekwaad uithaalde als Rotterdamse straatbengel. Hij kwam uit een groot gezin, Vader, Moeder en 10 kinderen, 5 jongens en 5 meiden.

Het verhaal speelde zich af in de jaren twintig in Rotterdam.
Hij vertelde mij een verhaal over het vangen van een "Goudvogel". Dat ging ongeveer als volgt;

Hij liep met een stel vrienden door de buurt en ze vonden een hoop verse, dampende paardendrollen op straat. Daar moest toch iets leuks mee te doen zijn. Één van die gastjes kreeg het idee om er iemand mee te grazen te nemen en ging bij een kruidenier vragen of hij een kartonnen doos voor hem had. En ja hoor, hij kreeg een prachtig exemplaar mee. De paardenvijgen werden in de doos gedaan en het stel ging op weg om een slachtoffer te zoeken. Niet lang daarna hadden ze er een op het oog en de boosdoeners gingen zich verspreiden. Ze verstopten zich in portieken en achter muurtjes en keken van afstand wat er ging gebeuren.

Degene die de doos paardenvijgen droeg riep het slachtoffer en zei dat hij een vogel had gevangen. Hij vroeg: "Wil jij even op deze doos passen want er zit een Goudvogel in. Ondertussen ga ik een vogelkooi thuis ophalen, want in deze doos gaat hij vast en zeker dood." Die jongen wilde dat wel doen. De ander plaatste de doos ondersteboven op de stoep en zei: "Denk er om dat je de doos niet optilt als ik weg ben, want dan vliegt hij weg". "Nee, ik zal er niet aanzitten hoor. Maar mag ik nu wel even kijken?"

Dat was precies waar de ander op had gewacht en zei;
"Nou... hééél even dan, maar dan moet je precies doen wat ik zeg hoor, want anders zijn we hem kwijt. Ik zal snel de doos optillen en dan pak jij meteen de Goudvogel voordat hij kan wegvliegen. Afgesproken?".
"Ja, ik zal hem meteen pakken", zei de ander.

Voorzichtig pakte de booswicht de doos vast.... Trok hem snel half omhoog en schreeuwde: "Pak hem dan! Pak hem dan! Vlug!". Waarop het slachtoffer heel zenuwachtig antwoordde: "Maar dat is stront!". De ander schreeuwde weer: "Pak hem dan!". Het arme slachtoffer wist helemaal niet meer wat hij deed en schoot met zijn hand onder de doos en greep middenin de warme "Goudvogel". Onder gierend gelach kwamen de andere boosdoeners nu ook weer tevoorschijn en terwijl de arme jongen bijna huilend zijn handen aan de muur stond schoon te vegen, vertrok het hele gezelschap weer.

Welke rol mijn Vader in dit verhaaltje heeft gespeeld is mij nooit duidelijk geworden, maar er moet ook iets te raden overblijven. Ik kan mij nog wel herinneren, dat als hij het vertelde, de tranen hem nog in de ogen sprongen....

Saturday, 21 October 2006

Griep



Dat zat er dus aan te komen.... Griep! Ik begon zelf al te geloven dat ik in een dip zat, maar dat is gelukkig niet het geval. De laatste tijd voelde ik mij een beetje lamlendig en vervelend, maar nu blijkt dat ik al een paar dagen een flinke griep te pakken heb. Dat mijn humeur dus niet zo uitbundig is geweest wijt ik daar maar aan. Het is nog niet over, maar nu weet ik in ieder geval waarom ik zo in mijzelf gekeerd raakte :-)



De bekende symptomen die een voorbode zijn van dit vervelende kwaaltje zijn: Vermoeidheid, schrale keel, ophoesten, kuchen, benauwd gevoel, hoofdpijn.
Wanneer het doorzet, dan komt daar nog bij: zweten, koorts, snotteren en snuiten, kuchen en proesten en niezen, niezen, niezen, ha..ha..haa... weg is het... TSJOE!!

Het is nog wat ongemakkelijk, want drie dagen binnen zitten op een kamer met wat computerspullen, is nou ook niet waar ik erg naar verlang. Ik mis het uitgaan met de hond, haar geblaf en de wind om mijn oren. Nog even uitzieken en dan er weer gauw tussenuit.

Fijne zondag...