Updates

We hebben een paar drukke dagen achter ons liggen en er is weer het een en ander bij te werken in de blog. Het is nu eenmaal een feit dat een mens maar één ding tegelijk kan doen, althans zo is het met mij gesteld.

Laat ik beginnen met te vertellen dat de puppies groeien als kool. En leuk dat ze worden! Oogjes open, maar nog wel veel slapen, gapen en drinken. Maar daarom groeien ze ook zo hard denk ik. De kleindochters, en de huisdieren in en om het huis vinden het allemaal verschrikkelijk leuk en lief.

De puppies worden vertroeteld en geknuffeld, krijgen veel aandacht van de poezen. Maar daarna worden ze weer aan het moederhondje toevertrouwd die er zo parmantig voor waakt dat er niets verkeerds met haar jongen gebeurt.

Over een paar weken hoop ik weer te kunnen laten zien hoe het verder gaat met de jonge hondjes. Dit was de update van zaterdag.

Nu naar zondag.

Het was geweldig mooi weer, het leek wel of de zomer was teruggekeerd, en dan krijg je gauw het gevoel dat je er nog even van moet profiteren. Maar dat deden nog een paar miljoen andere mensen ook. Met z'n allen weer tegelijk de weg op, de één naar het Noorden, de ander naar het Zuiden, en zo ook van Oost naar West en omgekeerd. Iedereen rijdt elkaar 's morgens tegemoet, en 's avonds weer hetzelfde liedje, maar dan in tegengestelde richting.

Ik had nog steeds het idee om nieuwe foto's te gaan maken in Wijk bij Duurstede van kasteel "Duurstede", althans wat er van is bewaard gebleven in de loop der eeuwen. Dus zogezegd, zo gedaan. We zijn in de auto gestapt en begonnen aan het ritje van 134 km. Het was erg druk op de weg, maar we konden redelijk snel doorrijden.

Aangekomen op de plaats van bestemming stond de koffie al te geuren en probeerde ik mij de voorgenomen fotosessie te beginnen. Maar als je dan je kleinkinderen weer ziet dan geef je er toch de voorkeur aan om die eerst de nodige aandacht te schenken.

Dan komt het voorstel van je schoondochter om gezellig met zijn allen op pad te gaan om foto's te maken. En wie kan dat nou niet willen? Dus met z'n allen op weg naar de fantastische bosrijke plek waar het oude kasteel staat. Omringd door een oude slotgracht en bomen van honderden jaren oud.

Dit was ook meteen DE gelegenhedi om mijn Petje te updaten naar de nieuwe naam van het bedrijf waar mijn zoon nu voor werkt. Dus van Innovity hernoemd naar Ordina. Geweldig petje! Ik werd er op gewezen dat het deed denken aan een reclame-filmpje uit de jaren 70 voor pindakaas. Het jongetje van toen werd "Pietje Pitamien" genoemd. Kun je nagaan hoe goed dat filmpje aansloeg. Want als je dat na 30 jaar nog weet, dan mag dat een groot succes genoemd worden.

Vermoeid, maar voldaan gingen we weer 134 km naar huis. Daar aangekomen plofte ik op de zitbank, kukelde om op mijn zij en viel direct voor een paar uur in slaap.
Dit was de update van zondag.

Nu naar maandag.

11 september. Massaal werden we weer herinnerd aan de verschrikkelijke gebeurtenissen op die dag in 2001. De hele dag werden de beelden weer uitgezonden van datgene wat zich in New York afspeelde. Aangevuld met films, krantenberichten, radio-, en tv-commentaren en meningen van over de hele wereld. Maar ook hoe deze gebeurtenissen aanleiding werden tot nog meer geweldadigheden tussen landen en bevolkingsgroepen onderling. De leugens en verdeeldheid die daarna verspreid werden om te overtuigen van onwaarheden. Bevriende landen die elkaar niet meer volledig vertrouwen door misleiding en leugens. Laten we hopen dat de wereldleiders gezond verstand stellen boven eerzucht, wraakgevoelens, angst zaaien, politiek en economisch gewin en alles wat daarmee te maken heeft. Wat dat betreft gaat het niet goed met de wereld.

En dan nu disdag.

De dag waarop ik dit verhaal heb samengevat om een idee te geven hoe ik mijn tijd heb doorgebracht. Zomaar, omdat ik het leven zo mooi en waardevol ben gaan vinden.

Updates

We hebben een paar drukke dagen achter ons liggen en er is weer het een en ander bij te werken in de blog. Het is nu eenmaal een feit dat een mens maar één ding tegelijk kan doen, althans zo is het met mij gesteld.

Laat ik beginnen met te vertellen dat de puppies groeien als kool. En leuk dat ze worden! Oogjes open, maar nog wel veel slapen, gapen en drinken. Maar daarom groeien ze ook zo hard denk ik. De kleindochters, en de huisdieren in en om het huis vinden het allemaal verschrikkelijk leuk en lief.

De puppies worden vertroeteld en geknuffeld, krijgen veel aandacht van de poezen. Maar daarna worden ze weer aan het moederhondje toevertrouwd die er zo parmantig voor waakt dat er niets verkeerds met haar jongen gebeurt.

Over een paar weken hoop ik weer te kunnen laten zien hoe het verder gaat met de jonge hondjes. Dit was de update van zaterdag.

Nu naar zondag.

Het was geweldig mooi weer, het leek wel of de zomer was teruggekeerd, en dan krijg je gauw het gevoel dat je er nog even van moet profiteren. Maar dat deden nog een paar miljoen andere mensen ook. Met z'n allen weer tegelijk de weg op, de één naar het Noorden, de ander naar het Zuiden, en zo ook van Oost naar West en omgekeerd. Iedereen rijdt elkaar 's morgens tegemoet, en 's avonds weer hetzelfde liedje, maar dan in tegengestelde richting.

Ik had nog steeds het idee om nieuwe foto's te gaan maken in Wijk bij Duurstede van kasteel "Duurstede", althans wat er van is bewaard gebleven in de loop der eeuwen. Dus zogezegd, zo gedaan. We zijn in de auto gestapt en begonnen aan het ritje van 134 km. Het was erg druk op de weg, maar we konden redelijk snel doorrijden.

Aangekomen op de plaats van bestemming stond de koffie al te geuren en probeerde ik mij de voorgenomen fotosessie te beginnen. Maar als je dan je kleinkinderen weer ziet dan geef je er toch de voorkeur aan om die eerst de nodige aandacht te schenken.

Dan komt het voorstel van je schoondochter om gezellig met zijn allen op pad te gaan om foto's te maken. En wie kan dat nou niet willen? Dus met z'n allen op weg naar de fantastische bosrijke plek waar het oude kasteel staat. Omringd door een oude slotgracht en bomen van honderden jaren oud.

Dit was ook meteen DE gelegenhedi om mijn Petje te updaten naar de nieuwe naam van het bedrijf waar mijn zoon nu voor werkt. Dus van Innovity hernoemd naar Ordina. Geweldig petje! Ik werd er op gewezen dat het deed denken aan een reclame-filmpje uit de jaren 70 voor pindakaas. Het jongetje van toen werd "Pietje Pitamien" genoemd. Kun je nagaan hoe goed dat filmpje aansloeg. Want als je dat na 30 jaar nog weet, dan mag dat een groot succes genoemd worden.

Vermoeid, maar voldaan gingen we weer 134 km naar huis. Daar aangekomen plofte ik op de zitbank, kukelde om op mijn zij en viel direct voor een paar uur in slaap.
Dit was de update van zondag.

Nu naar maandag.

11 september. Massaal werden we weer herinnerd aan de verschrikkelijke gebeurtenissen op die dag in 2001. De hele dag werden de beelden weer uitgezonden van datgene wat zich in New York afspeelde. Aangevuld met films, krantenberichten, radio-, en tv-commentaren en meningen van over de hele wereld. Maar ook hoe deze gebeurtenissen aanleiding werden tot nog meer geweldadigheden tussen landen en bevolkingsgroepen onderling. De leugens en verdeeldheid die daarna verspreid werden om te overtuigen van onwaarheden. Bevriende landen die elkaar niet meer volledig vertrouwen door misleiding en leugens. Laten we hopen dat de wereldleiders gezond verstand stellen boven eerzucht, wraakgevoelens, angst zaaien, politiek en economisch gewin en alles wat daarmee te maken heeft. Wat dat betreft gaat het niet goed met de wereld.

En dan nu disdag.

De dag waarop ik dit verhaal heb samengevat om een idee te geven hoe ik mijn tijd heb doorgebracht. Zomaar, omdat ik het leven zo mooi en waardevol ben gaan vinden.

Een seizoen loopt ten einde.

Dit wordt de vierde poging om mijn Post te schrijven. Zojuist ging het BETA programma van BLOGGER voor de derde keer plat. Dat is behoorlijk frustrerend, want er gaat toch wel enige tijd inzitten om een stukje als dit op te schrijven. Ik was bijna klaar en had een heel verhaal geschreven. En dan ineens stopt alles en kan ik weer opnieuw beginnen. Dus nog maar eens een poging wagen en tussendoor "Saven". Wat een gedoe...

De paddenstoelen rijzen plotseling uit de grond in het duingebied. In de duinen zelf heb ik dat niet vaak gezien, maar nu valt het wel op want ze zijn ook nog behoorlijk groot. Zo zag ik gisterochtend, halverwege mijn rondje "hond uitlaten" een aantal paddenstoelen op afstand staan. Dat boeide me wel en dus liep ik die richting op. Van korte afstand, en een beetje inzoomen met mijn camera kon ik er toch een paar plaatjes van maken. Mijn aandacht werd getrokken doordat ze nogal groot waren uitgevallen.

Eergisteren was er nog een TV-uitzending over een kok die 's morgens vroeg de deur uitstapte, en in een nabijgelegen stukje bos verse paddenstoelen ging zoeken. Ik neem aan dat hij alleen voor die TV-opname zijn hagelwitte kokspak had aangetrokken. Hij wandelde parmantig door het bos en plukte hier en daar wat paddenstoelen en legde ze voorzichtig in de mand die aan zijn arm hing.

Terug in zijn restaurant ging hij er gerechten van maken voor zijn gasten. Ondertussen vertelde hij, dat hij wel goed onderscheid kon maken tussen eetbare en giftige paddenstoelen. Ik denk dat dit ook wel handig was anders zou hij snel door zijn klanten heen zijn. Het blijft in mijn ogen een toch riskante bezigheid. Ik heb het nooit aangedurfd om een paddenstoel zomaar op te eten. Ik kijk zelfs al heel bedenkelijk naar cantharellen, ook wel hanenkammen genoemd. Wat dit ding hieronder is, weet ik echt niet, maar hij is wel mooi van vorm en in die zin vind ik paddenstoelen wel iets hebben, bijvoorbeeld een waas van gehimzinnigheid.

Geleidelijk aan zie je de natuur weer veranderen en de heideplanten in het duingebied kleuren weer prachtig paars. Als je 's morgens een beetje op tijd de deur uitgaat dan zie je overal over de grassen en struiken een deken van spinnenrag liggen. En dat wordt nog beter zichtbaar als de luchtvochtigheid hoog is, dan hechten zich aan dat spinnenrag allemaal minuscuul kleine waterdruppels en die kunnen prachtig glinsteren als er flauw zonlicht over schijnt. Bovendien beweegt zich van alles onder het gras en tussen de struiken en Jufo vind dat allemaal reuze spannend. Ze ruikt precies waar iets te bespeuren valt en duikt er dan bovenop. Het grappige hiervan is, dat zij nooit iets heeft doodgebeten, maar het spel om iets te vinden is zo opwindend.

Dat zal wel een veldmuis zijn, maar er gebeurt niets mee.

Een seizoen loopt ten einde.

Dit wordt de vierde poging om mijn Post te schrijven. Zojuist ging het BETA programma van BLOGGER voor de derde keer plat. Dat is behoorlijk frustrerend, want er gaat toch wel enige tijd inzitten om een stukje als dit op te schrijven. Ik was bijna klaar en had een heel verhaal geschreven. En dan ineens stopt alles en kan ik weer opnieuw beginnen. Dus nog maar eens een poging wagen en tussendoor "Saven". Wat een gedoe...

De paddenstoelen rijzen plotseling uit de grond in het duingebied. In de duinen zelf heb ik dat niet vaak gezien, maar nu valt het wel op want ze zijn ook nog behoorlijk groot. Zo zag ik gisterochtend, halverwege mijn rondje "hond uitlaten" een aantal paddenstoelen op afstand staan. Dat boeide me wel en dus liep ik die richting op. Van korte afstand, en een beetje inzoomen met mijn camera kon ik er toch een paar plaatjes van maken. Mijn aandacht werd getrokken doordat ze nogal groot waren uitgevallen.

Eergisteren was er nog een TV-uitzending over een kok die 's morgens vroeg de deur uitstapte, en in een nabijgelegen stukje bos verse paddenstoelen ging zoeken. Ik neem aan dat hij alleen voor die TV-opname zijn hagelwitte kokspak had aangetrokken. Hij wandelde parmantig door het bos en plukte hier en daar wat paddenstoelen en legde ze voorzichtig in de mand die aan zijn arm hing.

Terug in zijn restaurant ging hij er gerechten van maken voor zijn gasten. Ondertussen vertelde hij, dat hij wel goed onderscheid kon maken tussen eetbare en giftige paddenstoelen. Ik denk dat dit ook wel handig was anders zou hij snel door zijn klanten heen zijn. Het blijft in mijn ogen een toch riskante bezigheid. Ik heb het nooit aangedurfd om een paddenstoel zomaar op te eten. Ik kijk zelfs al heel bedenkelijk naar cantharellen, ook wel hanenkammen genoemd. Wat dit ding hieronder is, weet ik echt niet, maar hij is wel mooi van vorm en in die zin vind ik paddenstoelen wel iets hebben, bijvoorbeeld een waas van gehimzinnigheid.

Geleidelijk aan zie je de natuur weer veranderen en de heideplanten in het duingebied kleuren weer prachtig paars. Als je 's morgens een beetje op tijd de deur uitgaat dan zie je overal over de grassen en struiken een deken van spinnenrag liggen. En dat wordt nog beter zichtbaar als de luchtvochtigheid hoog is, dan hechten zich aan dat spinnenrag allemaal minuscuul kleine waterdruppels en die kunnen prachtig glinsteren als er flauw zonlicht over schijnt. Bovendien beweegt zich van alles onder het gras en tussen de struiken en Jufo vind dat allemaal reuze spannend. Ze ruikt precies waar iets te bespeuren valt en duikt er dan bovenop. Het grappige hiervan is, dat zij nooit iets heeft doodgebeten, maar het spel om iets te vinden is zo opwindend.

Dat zal wel een veldmuis zijn, maar er gebeurt niets mee.

Kerken van binnenuit gezien.

Christoforuskerk te Schagen.

Het is wel heel erg lang geleden dat ik een kerk aan de binnenkant heb bekeken. Tenminste een Katholieke kerk als deze, de Christoforuskerk in Schagen, Noord-Holland. Als kind moest ik altijd met mijn Oma mee naar de kerk. Dat was in de oorlogsjaren 1940 - 1945. In 1942 - 1944 woonden we in Amsterdam, en elke ochtend sleepte zij mij mee naar de kerk in de Watergraafsmeer, Amsterdam. Zo'n H. Mis duurde ongeveer een half uur en dan weer terug naar huis. En 's zondags naar de Hoogmis, maar dat duurde wel even te lang. Dan was je gauw een uur of vijf kwartier onderweg in de kerk, en voor een kind is dat toch wel een erg lange tijd.

HH. Martelaren van Gorcum te Amsterdam

Hoe de kerk er aan de buitenkant uitzag en het interieur ben ik nooit vergeten. En ik heb de nodige informatie en wat foto's op internet teruggevonden. Wat mij het meest is bijgebleven is het grote altaar. Oudere Katholieke kerken zijn vaak gebouwd in de vorm van een kruis en precies op de kruising stond dat enorme altaar wat op mij als kind een geweldige indruk maakte.

Het imposante Altaar.

Wat ik ook altijd erg mooi vond, dat waren de glas in lood beschilderde ramen. In de afbeeldingen staan altijd verhalen, maar het mooiste vond ik de kleuren. Dus overdag, als het licht van buiten naar binnen valt, dan zijn die ramen op zijn mooist. En dan die felle kleuren blauw, rood en groen. Vanzelfsprekend ga je dan ook beter kijken naar het tafereel dat wordt afgebeeld.

In die tijd en later ook vlak na de oorlog, werden er in Amsterdam nog processies gehouden, lange optochten waar honderden mensen aan deelnamen. Ik kan mij nog herinneren dat er in Amsterdam behoorlijk veel katholieken woonden. De kerk waar ik mee naar toe werd genomen zat 's zondags een keer of drie behoorlijk vol.

Later in de jaren 60, toen ik inmiddels getrouwd en verhuisd was en kinderen had, lieten velen het geloof voor wat het was. Ook ik behoorde tot die groep. Er veranderde teveel en in een veel te hoog tempo. Je kreeg de indruk dat je al die jeugdjaren naar verhalen had geluisterd waarin je stellig geloofde maar waarvan bleek dat je er eigenlijk niet zo zwaar aan moest tillen. Tijdens die periode van veranderingen in de jaren 60 begon de twijfel toe te slaan. En dat is funest voor een geloof want bij twijfel houdt geloven op.

Toen ik vanmorgen nog eens door Schagen liep, werd ik ook aangetrokken om nog eens door de open deuren van de Christoforuskerk te wandelen. De deur naar de Mariakapel staat altijd open. Toen ik daar in die kleine ruimte binnenstapte, kreeg ik weer even datzelfde gevoel van vroeger. Het voelde wel erg vertrouwd aan. Ik stond er wat rond te kijken en na te denken over wat ik nu heb opgeschreven. Ik liep naar voren, pakte een kaarsje en heb dat aangestoken voor iemand. Ik heb aan iets en iemand gedacht en hoop nu maar dat het uitkomt.

Toch heeft het geloof uit mijn jeugd mij zeker geen kwaad gedaan. Mijn oude Oma heeft mij veel waarden bijgebracht zoals bijvoorbeeld respect hebben voor anderen en hun afwijkende meningen, respect voor dieren en alles wat leeft. Eerlijkheid, en behulpzaam zijn daar waar dat mogelijk is. Dat lukt niet altijd natuurlijk, maar streef het wel na. Zoiets wordt ongeveer een tweede natuur. Soms best een beetje lastig hoor.

Wat mij ook altijd is bijgebleven was het gevoel dat je gebedje verhoord kon worden door Maria, of een andere heilige. Maria vroeg je om hulp en voorspraak, de H. Antonius riep je te hulp als je wat kwijt was. Soms zeg ik het nog wel eens: "Heilige Antonius goede vrind, maak alstublieft dat ik mijn sleutels weer vind". (Moet ik ze wel eerst kwijt zijn natuurlijk). En verdraaid.... ik vind ze ook steeds weer :-)

Kerken van binnenuit gezien.

Christoforuskerk te Schagen.

Het is wel heel erg lang geleden dat ik een kerk aan de binnenkant heb bekeken. Tenminste een Katholieke kerk als deze, de Christoforuskerk in Schagen, Noord-Holland. Als kind moest ik altijd met mijn Oma mee naar de kerk. Dat was in de oorlogsjaren 1940 - 1945. In 1942 - 1944 woonden we in Amsterdam, en elke ochtend sleepte zij mij mee naar de kerk in de Watergraafsmeer, Amsterdam. Zo'n H. Mis duurde ongeveer een half uur en dan weer terug naar huis. En 's zondags naar de Hoogmis, maar dat duurde wel even te lang. Dan was je gauw een uur of vijf kwartier onderweg in de kerk, en voor een kind is dat toch wel een erg lange tijd.

HH. Martelaren van Gorcum te Amsterdam

Hoe de kerk er aan de buitenkant uitzag en het interieur ben ik nooit vergeten. En ik heb de nodige informatie en wat foto's op internet teruggevonden. Wat mij het meest is bijgebleven is het grote altaar. Oudere Katholieke kerken zijn vaak gebouwd in de vorm van een kruis en precies op de kruising stond dat enorme altaar wat op mij als kind een geweldige indruk maakte.

Het imposante Altaar.

Wat ik ook altijd erg mooi vond, dat waren de glas in lood beschilderde ramen. In de afbeeldingen staan altijd verhalen, maar het mooiste vond ik de kleuren. Dus overdag, als het licht van buiten naar binnen valt, dan zijn die ramen op zijn mooist. En dan die felle kleuren blauw, rood en groen. Vanzelfsprekend ga je dan ook beter kijken naar het tafereel dat wordt afgebeeld.

In die tijd en later ook vlak na de oorlog, werden er in Amsterdam nog processies gehouden, lange optochten waar honderden mensen aan deelnamen. Ik kan mij nog herinneren dat er in Amsterdam behoorlijk veel katholieken woonden. De kerk waar ik mee naar toe werd genomen zat 's zondags een keer of drie behoorlijk vol.

Later in de jaren 60, toen ik inmiddels getrouwd en verhuisd was en kinderen had, lieten velen het geloof voor wat het was. Ook ik behoorde tot die groep. Er veranderde teveel en in een veel te hoog tempo. Je kreeg de indruk dat je al die jeugdjaren naar verhalen had geluisterd waarin je stellig geloofde maar waarvan bleek dat je er eigenlijk niet zo zwaar aan moest tillen. Tijdens die periode van veranderingen in de jaren 60 begon de twijfel toe te slaan. En dat is funest voor een geloof want bij twijfel houdt geloven op.

Toen ik vanmorgen nog eens door Schagen liep, werd ik ook aangetrokken om nog eens door de open deuren van de Christoforuskerk te wandelen. De deur naar de Mariakapel staat altijd open. Toen ik daar in die kleine ruimte binnenstapte, kreeg ik weer even datzelfde gevoel van vroeger. Het voelde wel erg vertrouwd aan. Ik stond er wat rond te kijken en na te denken over wat ik nu heb opgeschreven. Ik liep naar voren, pakte een kaarsje en heb dat aangestoken voor iemand. Ik heb aan iets en iemand gedacht en hoop nu maar dat het uitkomt.

Toch heeft het geloof uit mijn jeugd mij zeker geen kwaad gedaan. Mijn oude Oma heeft mij veel waarden bijgebracht zoals bijvoorbeeld respect hebben voor anderen en hun afwijkende meningen, respect voor dieren en alles wat leeft. Eerlijkheid, en behulpzaam zijn daar waar dat mogelijk is. Dat lukt niet altijd natuurlijk, maar streef het wel na. Zoiets wordt ongeveer een tweede natuur. Soms best een beetje lastig hoor.

Wat mij ook altijd is bijgebleven was het gevoel dat je gebedje verhoord kon worden door Maria, of een andere heilige. Maria vroeg je om hulp en voorspraak, de H. Antonius riep je te hulp als je wat kwijt was. Soms zeg ik het nog wel eens: "Heilige Antonius goede vrind, maak alstublieft dat ik mijn sleutels weer vind". (Moet ik ze wel eerst kwijt zijn natuurlijk). En verdraaid.... ik vind ze ook steeds weer :-)

Soms heb ik zo mijn bedenkingen.

Gisteren liet ik de foto's zien van de paarden die werden tentoongesteld. Dat was werkelijk heel leuk om te zien. Vooral ook de kinderen die er rondliepen met hun paardjes, keurig geborsteld en opgepoetst. En na dat bezoek aan Schagen, kwam ik thuis en begon direct de foto's te bewerken en klaar te zetten voor de Blog. Terwijl ik dat deed, schoot mij ook weer te binnen dat ik een aantal jaren geleden eens foto's had gemaakt van "Dikbillen". Een type vee, dat speciaal wordt gefokt voor de slacht en tegen Pasen aan het publiek wordt getoond. "Paasvee" wordt het genoemd. Het gaat dus nergens anders om dan dat die dieren zoveel mogelijk vlees op hun lichaam krijgen.

Alleen vraag ik mij altijd af hoe dat wordt bewerkstelligd. En wat krijgen wij uiteindelijk op ons bord? Toen ik deze dieren voor het eerst zag staan op het marktplein rond de Grote Kerk, keek ik er naar met grote vraagtekens in mijn ogen. Dit zag er niet natuurlijk uit en ik vroeg mij af hoe die dieren hun eigen gewicht konden dragen, want echt lopen deden zij niet.

Alle verhalen over genetische manipulatie met gewassen zoals granen , groenten, fruit en andere gewassen. Het bespuiten met insecticiden. Het toedienen van hormonen aan slachtvee zoals bijvoorbeeld kalveren en varkens. Daar denk ik wel eens over na. Moet je daar nu wel of niet over blijven meedenken? Of moet je maar gewoon oogkleppen opzetten en alles in je mond stoppen en doorslikken wat de slager, en de supermarkten ons "voordelig" aansmeren? Hoe ontkom je nu aan de onzekerheid die je hebt over wat je eet?

Nog zo'n vraag die mij een tijdlang heeft beziggehouden: "Hoe komt het toch dat varkensvlees en eieren nagenoeg hetzelfde smaken? Beiden smaken naar vis." Antwoord: "Varkens en kippen krijgen flinke hoeveelheden vismeel te eten".

Laat ik mij er maar bij neerleggen, wel bewust van wat er gaande is in de wereld, maar in het besef dat IK er niets aan kan veranderen. Alleen heb ik met die dieren te doen.

Ik wordt geroepen om te komen eten. Een eenvoudige maaltijd.... met waarschijnlijk een even eenvoudig balletje gehakt. Ook zo'n produkt waarvan je nooit precies weet waar het vandaan komt of wat ze er hebben ingestopt. :-)