Soms heb ik zo mijn bedenkingen.

Gisteren liet ik de foto's zien van de paarden die werden tentoongesteld. Dat was werkelijk heel leuk om te zien. Vooral ook de kinderen die er rondliepen met hun paardjes, keurig geborsteld en opgepoetst. En na dat bezoek aan Schagen, kwam ik thuis en begon direct de foto's te bewerken en klaar te zetten voor de Blog. Terwijl ik dat deed, schoot mij ook weer te binnen dat ik een aantal jaren geleden eens foto's had gemaakt van "Dikbillen". Een type vee, dat speciaal wordt gefokt voor de slacht en tegen Pasen aan het publiek wordt getoond. "Paasvee" wordt het genoemd. Het gaat dus nergens anders om dan dat die dieren zoveel mogelijk vlees op hun lichaam krijgen.

Alleen vraag ik mij altijd af hoe dat wordt bewerkstelligd. En wat krijgen wij uiteindelijk op ons bord? Toen ik deze dieren voor het eerst zag staan op het marktplein rond de Grote Kerk, keek ik er naar met grote vraagtekens in mijn ogen. Dit zag er niet natuurlijk uit en ik vroeg mij af hoe die dieren hun eigen gewicht konden dragen, want echt lopen deden zij niet.

Alle verhalen over genetische manipulatie met gewassen zoals granen , groenten, fruit en andere gewassen. Het bespuiten met insecticiden. Het toedienen van hormonen aan slachtvee zoals bijvoorbeeld kalveren en varkens. Daar denk ik wel eens over na. Moet je daar nu wel of niet over blijven meedenken? Of moet je maar gewoon oogkleppen opzetten en alles in je mond stoppen en doorslikken wat de slager, en de supermarkten ons "voordelig" aansmeren? Hoe ontkom je nu aan de onzekerheid die je hebt over wat je eet?

Nog zo'n vraag die mij een tijdlang heeft beziggehouden: "Hoe komt het toch dat varkensvlees en eieren nagenoeg hetzelfde smaken? Beiden smaken naar vis." Antwoord: "Varkens en kippen krijgen flinke hoeveelheden vismeel te eten".

Laat ik mij er maar bij neerleggen, wel bewust van wat er gaande is in de wereld, maar in het besef dat IK er niets aan kan veranderen. Alleen heb ik met die dieren te doen.

Ik wordt geroepen om te komen eten. Een eenvoudige maaltijd.... met waarschijnlijk een even eenvoudig balletje gehakt. Ook zo'n produkt waarvan je nooit precies weet waar het vandaan komt of wat ze er hebben ingestopt. :-)

Soms heb ik zo mijn bedenkingen.

Gisteren liet ik de foto's zien van de paarden die werden tentoongesteld. Dat was werkelijk heel leuk om te zien. Vooral ook de kinderen die er rondliepen met hun paardjes, keurig geborsteld en opgepoetst. En na dat bezoek aan Schagen, kwam ik thuis en begon direct de foto's te bewerken en klaar te zetten voor de Blog. Terwijl ik dat deed, schoot mij ook weer te binnen dat ik een aantal jaren geleden eens foto's had gemaakt van "Dikbillen". Een type vee, dat speciaal wordt gefokt voor de slacht en tegen Pasen aan het publiek wordt getoond. "Paasvee" wordt het genoemd. Het gaat dus nergens anders om dan dat die dieren zoveel mogelijk vlees op hun lichaam krijgen.

Alleen vraag ik mij altijd af hoe dat wordt bewerkstelligd. En wat krijgen wij uiteindelijk op ons bord? Toen ik deze dieren voor het eerst zag staan op het marktplein rond de Grote Kerk, keek ik er naar met grote vraagtekens in mijn ogen. Dit zag er niet natuurlijk uit en ik vroeg mij af hoe die dieren hun eigen gewicht konden dragen, want echt lopen deden zij niet.

Alle verhalen over genetische manipulatie met gewassen zoals granen , groenten, fruit en andere gewassen. Het bespuiten met insecticiden. Het toedienen van hormonen aan slachtvee zoals bijvoorbeeld kalveren en varkens. Daar denk ik wel eens over na. Moet je daar nu wel of niet over blijven meedenken? Of moet je maar gewoon oogkleppen opzetten en alles in je mond stoppen en doorslikken wat de slager, en de supermarkten ons "voordelig" aansmeren? Hoe ontkom je nu aan de onzekerheid die je hebt over wat je eet?

Nog zo'n vraag die mij een tijdlang heeft beziggehouden: "Hoe komt het toch dat varkensvlees en eieren nagenoeg hetzelfde smaken? Beiden smaken naar vis." Antwoord: "Varkens en kippen krijgen flinke hoeveelheden vismeel te eten".

Laat ik mij er maar bij neerleggen, wel bewust van wat er gaande is in de wereld, maar in het besef dat IK er niets aan kan veranderen. Alleen heb ik met die dieren te doen.

Ik wordt geroepen om te komen eten. Een eenvoudige maaltijd.... met waarschijnlijk een even eenvoudig balletje gehakt. Ook zo'n produkt waarvan je nooit precies weet waar het vandaan komt of wat ze er hebben ingestopt. :-)

Paardententoonstelling in Schagen NH

Vandaag had ik zomaar zin om weer eens naar Schagen te gaan. Dat meer dan 600 jaar oude stadje, 11 kilometer van Callantsoog verwijderd.

En wat werd ik verrast... totaal onvoorbereid kwam ik tussen allemaal paarden te staan die rondom de Grote Kerk waren opgesteld. Tot voor een paar jaar geleden werden op deze plek wekelijks schapen verhandeld op de schapenmarkt. Ik ken Schagen als een levendig stadje, klein maar bedrijvig en vol activiteiten. Van folkloristische evenementen tot Jazz festivals markten en tentoonstellingen. En de stad waar Nederlandse artiesten vandaan komen zoals onder andere Saskia en Serge, Karin Bloemen en Gerard Joling.

Maar deze paardententoonstelling of -keuring had ik niet verwacht op deze zaterdagochtend. En zo kwam het kleine fototoestel weer van pas. Ik heb weer een verhaaltje aan de hand van enkele leuke plaatjes. Laat het maar meer een beeldverhaal zijn vandaag, want ik vond die dieren zó mooi.

Er stonden allerlei soorten paarden van heel kleine pony paardjes, mooie volbloed Arabieren, prachtig zwartglanzende Friese paarden met hun fiere houding, tot enorme Belgische en Zeeuwse trekpaarden. Ware reuzen en reuzinnen. Een ongelooflijke mengeling van soorten. Klein en teer, andere sierlijk en temperamentvol en dan die kanjers met die dikke konten, zó indrukwekkend mooi.

Deze dames converseren met elkaar door elkaar aan te kijken en een beetje in de neus te blazen. Dat heb ik geleerd van de buurman waarover ik al eerder heb verteld.

Dit is nog eens een paardenstaart dames.

Ik hoop dat jullie mijn mening kunnen delen dat dit toch geweldig mooie dieren zijn in al hun verscheidenheid.

Paardententoonstelling in Schagen NH

Vandaag had ik zomaar zin om weer eens naar Schagen te gaan. Dat meer dan 600 jaar oude stadje, 11 kilometer van Callantsoog verwijderd.

En wat werd ik verrast... totaal onvoorbereid kwam ik tussen allemaal paarden te staan die rondom de Grote Kerk waren opgesteld. Tot voor een paar jaar geleden werden op deze plek wekelijks schapen verhandeld op de schapenmarkt. Ik ken Schagen als een levendig stadje, klein maar bedrijvig en vol activiteiten. Van folkloristische evenementen tot Jazz festivals markten en tentoonstellingen. En de stad waar Nederlandse artiesten vandaan komen zoals onder andere Saskia en Serge, Karin Bloemen en Gerard Joling.

Maar deze paardententoonstelling of -keuring had ik niet verwacht op deze zaterdagochtend. En zo kwam het kleine fototoestel weer van pas. Ik heb weer een verhaaltje aan de hand van enkele leuke plaatjes. Laat het maar meer een beeldverhaal zijn vandaag, want ik vond die dieren zó mooi.

Er stonden allerlei soorten paarden van heel kleine pony paardjes, mooie volbloed Arabieren, prachtig zwartglanzende Friese paarden met hun fiere houding, tot enorme Belgische en Zeeuwse trekpaarden. Ware reuzen en reuzinnen. Een ongelooflijke mengeling van soorten. Klein en teer, andere sierlijk en temperamentvol en dan die kanjers met die dikke konten, zó indrukwekkend mooi.

Deze dames converseren met elkaar door elkaar aan te kijken en een beetje in de neus te blazen. Dat heb ik geleerd van de buurman waarover ik al eerder heb verteld.

Dit is nog eens een paardenstaart dames.

Ik hoop dat jullie mijn mening kunnen delen dat dit toch geweldig mooie dieren zijn in al hun verscheidenheid.

Mijn petje.

Als de zon 's middags hoog aan de hemel staat, tussen alle buien door, dan is het toch wel een handig ding zo'n petje. Die enorme klep aan de voorkant geeft een heleboel schaduw en samen met een zonnebril geeft dat voldoende rust aan mijn oude ogen. Ik hoef niet in het felle verblindende zonlicht te kijken.

Dat petje heb ik een paar jaar geleden van mijn zoon gekregen. Hij had toen nog zijn eigen IT bedrijf "Innovity". Maar korte tijd nadat ik dit gedenkwaardige petje als geschenk had gekregen, heeft hij het door hemzelf opgebouwde bedrijf laten opgaan in het beursgenoteerde IT bedrijf "Ordina". En nu werkt hij zelf als één van de directeuren in dat grote bedrijf. Begrijpelijk toch dat ik apentrots ben op wat hij heeft gepresteerd? Dit petje is meer dan alleen maar een hoofddeksel. Telkens als ik dit ding op mijn kop zet moet ik aan hem denken en aan alles wat hij heeft bereikt. Ja, dit petje betekent meer voor me dan menigeen zou denken :-)

En om dit waardevolle petje nu vast te leggen voor het nageslacht wilde ik er eens een foto van maken. Dan sta je wel met gestrekte armen en een fototoestel tussen je vingers de lens op je gestalte te richten, maar het blijft gokken en mikken. Nou ja, het is wel gelukt dacht ik. Zelf kom ik weinig op foto's voor, maar er kwam een aardige mevrouw langs met haar Labrador. En toen ik vroeg of zij eens een foto van mij wilde maken, was dat zo gepiept. Bedankt leuke mevrouw.

En toen ik doorliep viel mij plotseling op, dat er weer erg veel paarse kleuren te zien zijn. De heideplantjes in het duingebied kleuren al prachtig en dat betekent ook een beetje dat de zomer op zijn einde loopt. Paarse, lila en oranje kleuren kondigen dat meestal aan. Maar elk jaargetijde heeft zo zijn bekoringen. En ik zal mijn petje nog genoeg dragen tegen het zonlicht.

Mijn petje.

Als de zon 's middags hoog aan de hemel staat, tussen alle buien door, dan is het toch wel een handig ding zo'n petje. Die enorme klep aan de voorkant geeft een heleboel schaduw en samen met een zonnebril geeft dat voldoende rust aan mijn oude ogen. Ik hoef niet in het felle verblindende zonlicht te kijken.

Dat petje heb ik een paar jaar geleden van mijn zoon gekregen. Hij had toen nog zijn eigen IT bedrijf "Innovity". Maar korte tijd nadat ik dit gedenkwaardige petje als geschenk had gekregen, heeft hij het door hemzelf opgebouwde bedrijf laten opgaan in het beursgenoteerde IT bedrijf "Ordina". En nu werkt hij zelf als één van de directeuren in dat grote bedrijf. Begrijpelijk toch dat ik apentrots ben op wat hij heeft gepresteerd? Dit petje is meer dan alleen maar een hoofddeksel. Telkens als ik dit ding op mijn kop zet moet ik aan hem denken en aan alles wat hij heeft bereikt. Ja, dit petje betekent meer voor me dan menigeen zou denken :-)

En om dit waardevolle petje nu vast te leggen voor het nageslacht wilde ik er eens een foto van maken. Dan sta je wel met gestrekte armen en een fototoestel tussen je vingers de lens op je gestalte te richten, maar het blijft gokken en mikken. Nou ja, het is wel gelukt dacht ik. Zelf kom ik weinig op foto's voor, maar er kwam een aardige mevrouw langs met haar Labrador. En toen ik vroeg of zij eens een foto van mij wilde maken, was dat zo gepiept. Bedankt leuke mevrouw.

En toen ik doorliep viel mij plotseling op, dat er weer erg veel paarse kleuren te zien zijn. De heideplantjes in het duingebied kleuren al prachtig en dat betekent ook een beetje dat de zomer op zijn einde loopt. Paarse, lila en oranje kleuren kondigen dat meestal aan. Maar elk jaargetijde heeft zo zijn bekoringen. En ik zal mijn petje nog genoeg dragen tegen het zonlicht.

Schoonheid.

Het blijft een verbazingwekkend mooi gezicht. Het spel van wolken, wind en licht. De dramatische wolkenpatronen veranderen soms binnen één minuut. Daarom houd ik mijn kleine camera meestal gewoon in mijn hand, klaar om een mooi plaatje te schieten.

De tijd dat we dit mooie schouwspel weer volop kunnen zien is nu aangebroken en ik geniet er volop van als ik in de vrije natuur loop. Als die dreigende wolkenformaties voorbij trekken, en regen en onweer dreigen los te barsten, dan zie je niet veel mensen op de plekken waar ik loop met mijn hond Jufo.

En net zo plotseling als de wolkenformaties veranderden, kregen we even plotseling een plensbui over ons heen. Ik had uit voorzorg een goed sluitend regenpak aangetrokken, maar m'n arme hondje was kleddernat. Het schijnt haar niet te deren, als ze maar buiten is, dan mag er veel gebeuren. In de verte hoorden we het onweer rommelen en zag ik af en toe een lichtflits door de lucht schieten. En dit leek mij een goed moment om weer naar huis te gaan.

Daar aangekomen, werd ik verrast met iets wat mijn ega voor een paar €€ had gekocht. Het leek op een klomp steenzout, kristalachtig en roze. Dan komt er een snoertje aan met een klein lampje en dat past net in een uitsparing in de steenklomp. KITSCH... dacht ik meteen, maar bij nadere beschouwing, en met je neus er bijna bovenop heeft het toch wel iets. En het straalt ook nog een heel rustgevend, vriendelijk licht af. Dus soms kan kitsch ook schoonheid in zich dragen. En dat roze blijkt door de verlichting een zacht oranje kleur te zijn. Nou, ik vind het best leuk om naar te kijken.