Tekeningen voor Opa!

Deze prachtige tekening kreeg ik een half uurtje geleden van mijn kleindochter Liz. 4 1/2 Jaar oud en doet al van alles en nog wat op de computer van Mamma en Pappa. Het gaat allemaal spelenderwijs, dus als ze zin heeft gaat ze er allerlei dingen op doen zoals een spelletje en nu ook tekenen. Wat een verschil met vroeger....

Nu maakt ze even een mooie tekening met een heel erg leuk teken-, en schilderprogramma (ArtRage 2) en Mamma stuurt hem meteen door naar opa.

Kindjes van deze leeftijd gaan al naar school, kunnen al tellen, soms al woordjes lezen en hebben al heel veel vaardigheden op allerlei electronische apparatuur. Ze zetten met het grootste gemak de ingewikkeldste radio's, dvd-spelers, video-apparatuur en computers aan en stellen de boel af naar hun eigen zin.

Wonderlijke wereld... want vele opa's en oma's ondervinden daarmee heel veel problemen en zijn blij als ze even worden geholpen door zo'n peuter.

Nu helpen Pappa en Mamma nog met het schrijven en versturen van een e-mail met bijlage, maar ik vraag me af wanneer ze dat zelf gaat doen.

En kijk eens!... Deze kwam er ook nog eens achteraan. Nog mooier dan de eerste. Want dit is een tekening van Liz zelf. Dat kun je toch wel zien aan haar laarsjes, mooie blonde haren, schaterlach en lila kleuren van haar rokje?

Tekeningen voor Opa!

Deze prachtige tekening kreeg ik een half uurtje geleden van mijn kleindochter Liz. 4 1/2 Jaar oud en doet al van alles en nog wat op de computer van Mamma en Pappa. Het gaat allemaal spelenderwijs, dus als ze zin heeft gaat ze er allerlei dingen op doen zoals een spelletje en nu ook tekenen. Wat een verschil met vroeger....

Nu maakt ze even een mooie tekening met een heel erg leuk teken-, en schilderprogramma (ArtRage 2) en Mamma stuurt hem meteen door naar opa.

Kindjes van deze leeftijd gaan al naar school, kunnen al tellen, soms al woordjes lezen en hebben al heel veel vaardigheden op allerlei electronische apparatuur. Ze zetten met het grootste gemak de ingewikkeldste radio's, dvd-spelers, video-apparatuur en computers aan en stellen de boel af naar hun eigen zin.

Wonderlijke wereld... want vele opa's en oma's ondervinden daarmee heel veel problemen en zijn blij als ze even worden geholpen door zo'n peuter.

Nu helpen Pappa en Mamma nog met het schrijven en versturen van een e-mail met bijlage, maar ik vraag me af wanneer ze dat zelf gaat doen.

En kijk eens!... Deze kwam er ook nog eens achteraan. Nog mooier dan de eerste. Want dit is een tekening van Liz zelf. Dat kun je toch wel zien aan haar laarsjes, mooie blonde haren, schaterlach en lila kleuren van haar rokje?

Wachten, wachten, wachten.....

Toen ik vanmorgen op de parkeerplaats bij het ziekenhuis stond te wachten op het moment dat ik uit de auto kon stappen om naar de ingang te zwemmen, drong het ineens tot me door hoeveel kostbare tijd ik aan die zinloze bezigheid heb besteed in mijn leven.

De sluisdeuren van de hemel stonden wagenwijd open en het leek wel of de halve Noordzee over de parkeerplaats werd uitgestort. Ik zat lekker droog in mijn overhemd achter het stuur en dacht dat het zo wel een keer zou stoppen. Er kon toch nooit zoveel water in de lucht hangen? Nou dat kon dus wel. Wat een ongelooflijke hoeveelheid water stortte zich over ons uit. Alles bij elkaar zat ik al gauw 20 minuten geduldig te wachten en het hield maar niet op. Tussendoor wat fotootjes gemaakt van die plensbui, maar ja, als je die dan hebt ben je er ook klaar mee.

En toen begon het denken over die oervervelende bezigheid die in feite niets oplevert, het "wachten"....

Wachten tot het ophoudt met regenen. Wachten op de bus, de trein, de postbode, het nieuws, in de file. Wachten tot je vrouw zich heeft gekleed om weg te gaan, op je giro-afschriften. Wachten bij de dokter, de notaris, de kapper, op je beurt, op je belastingteruggave. Wachten bij de kassa in de supermarkt, op het schip met geld dat binnen moet komen, bij verkeerslichten als er niets aankomt, op een vriendelijk woord... Allemaal zinloos.

Het liefst ga ik gewoon door zonder op iets te wachten, want wachten dat is verloren tijd. En ik wil mijn tijd zoveel mogelijk besteden aan leuke dingen waaraan ik nog plezier beleef. Dus wacht niet te lang is mijn lijfspreuk vanaf vandaag.

Wachten, wachten, wachten.....

Toen ik vanmorgen op de parkeerplaats bij het ziekenhuis stond te wachten op het moment dat ik uit de auto kon stappen om naar de ingang te zwemmen, drong het ineens tot me door hoeveel kostbare tijd ik aan die zinloze bezigheid heb besteed in mijn leven.

De sluisdeuren van de hemel stonden wagenwijd open en het leek wel of de halve Noordzee over de parkeerplaats werd uitgestort. Ik zat lekker droog in mijn overhemd achter het stuur en dacht dat het zo wel een keer zou stoppen. Er kon toch nooit zoveel water in de lucht hangen? Nou dat kon dus wel. Wat een ongelooflijke hoeveelheid water stortte zich over ons uit. Alles bij elkaar zat ik al gauw 20 minuten geduldig te wachten en het hield maar niet op. Tussendoor wat fotootjes gemaakt van die plensbui, maar ja, als je die dan hebt ben je er ook klaar mee.

En toen begon het denken over die oervervelende bezigheid die in feite niets oplevert, het "wachten"....

Wachten tot het ophoudt met regenen. Wachten op de bus, de trein, de postbode, het nieuws, in de file. Wachten tot je vrouw zich heeft gekleed om weg te gaan, op je giro-afschriften. Wachten bij de dokter, de notaris, de kapper, op je beurt, op je belastingteruggave. Wachten bij de kassa in de supermarkt, op het schip met geld dat binnen moet komen, bij verkeerslichten als er niets aankomt, op een vriendelijk woord... Allemaal zinloos.

Het liefst ga ik gewoon door zonder op iets te wachten, want wachten dat is verloren tijd. En ik wil mijn tijd zoveel mogelijk besteden aan leuke dingen waaraan ik nog plezier beleef. Dus wacht niet te lang is mijn lijfspreuk vanaf vandaag.

Allemaal beestjes.....

Zondag kwam een kennis van ons vertellen dat zij puppies hadden gekregen van hun hondje Bully. Een naam die eigenlijk helemaal niet bij zo'n klein hondje past en bovendien is het natuurlijk een teefje. Een heel klein vertederend beestje dat ontzettend vriendelijk en speels is.

De bevalling ging niet zo goed want zo'n klein hondje krijgt ongeveer net zulke grote pups als een St. Bernhard. Dus de drie kleintjes konden er niet anders uit dan met de hulp van een dierenarts. Die heeft ze gehaald met een keizersnede en dat is een pijnlijke ingreep voor het hondje en een kostbare grap voor het baasje. Maar ze zijn er zo ontzettend blij mee.

Natuurlijk draaide het er op uit dat ik wat foto's zou maken van het nieuwe leven. Nou daar was ik wel voor te vinden want wat is er nu leuker dan pasgeboren hondjes? Juist ja.... hondjes die een week of vijf, zes oud zijn. Die hebben dan hun oogjes open en beginnen met elkaar te spelen. Maar eerst maar vastleggen hoe klein en teer de beestjes zijn. Dan over een week of vier er nog maar eens op af en misschien wel vaker.

Mamma Bully is geweldig trots op haar kinderen en het is een genot om te zien hoe het diertje de kleintjes verzorgt en hoe waakzaam zij is. Bully's grootste vriendin is een elfjarig hondje wat 10 keer zo groot is. Ook een teefje en die vindt dat kleine spul ook prachtig, maar ze moet nog even uit de buurt blijven. Dat komt later wel.

Dan lopen er nog vijf poezen rond, waarvan dit de laatste aanwinst is. Het is een poes van buren die vertrokken zijn naar een andere woonplaats en het beestje niet konden meenemen om een of andere reden. Dus onze kennisen hebben dat beestje ook maar geadopteerd. Het is inmiddels wel een beetje druk geworden in huis, maar er zullen ongetwijfeld goede baasjes komen voor dit mooie jonge spul.

En nu ben ik nog vergeten de grote gele parkiet op de foto te zetten.
Alles bij elkaar is het een gezellige boel met allemaal heel tevreden dieren.

Allemaal beestjes.....

Zondag kwam een kennis van ons vertellen dat zij puppies hadden gekregen van hun hondje Bully. Een naam die eigenlijk helemaal niet bij zo'n klein hondje past en bovendien is het natuurlijk een teefje. Een heel klein vertederend beestje dat ontzettend vriendelijk en speels is.

De bevalling ging niet zo goed want zo'n klein hondje krijgt ongeveer net zulke grote pups als een St. Bernhard. Dus de drie kleintjes konden er niet anders uit dan met de hulp van een dierenarts. Die heeft ze gehaald met een keizersnede en dat is een pijnlijke ingreep voor het hondje en een kostbare grap voor het baasje. Maar ze zijn er zo ontzettend blij mee.

Natuurlijk draaide het er op uit dat ik wat foto's zou maken van het nieuwe leven. Nou daar was ik wel voor te vinden want wat is er nu leuker dan pasgeboren hondjes? Juist ja.... hondjes die een week of vijf, zes oud zijn. Die hebben dan hun oogjes open en beginnen met elkaar te spelen. Maar eerst maar vastleggen hoe klein en teer de beestjes zijn. Dan over een week of vier er nog maar eens op af en misschien wel vaker.

Mamma Bully is geweldig trots op haar kinderen en het is een genot om te zien hoe het diertje de kleintjes verzorgt en hoe waakzaam zij is. Bully's grootste vriendin is een elfjarig hondje wat 10 keer zo groot is. Ook een teefje en die vindt dat kleine spul ook prachtig, maar ze moet nog even uit de buurt blijven. Dat komt later wel.

Dan lopen er nog vijf poezen rond, waarvan dit de laatste aanwinst is. Het is een poes van buren die vertrokken zijn naar een andere woonplaats en het beestje niet konden meenemen om een of andere reden. Dus onze kennisen hebben dat beestje ook maar geadopteerd. Het is inmiddels wel een beetje druk geworden in huis, maar er zullen ongetwijfeld goede baasjes komen voor dit mooie jonge spul.

En nu ben ik nog vergeten de grote gele parkiet op de foto te zetten.
Alles bij elkaar is het een gezellige boel met allemaal heel tevreden dieren.

Herman's Journaal Editie 2 :-)

I am working on it!

Click here to see what I have made